Geheel tegen mijn originele plannen in kom ik toch met de kerst naar huis. Was het eigenlijk niet van plan, maar Kerstmis in Lincoln is best wel depressief. Alle studenten zijn dan naar huis en dat maakt Lincoln een echte spookstad, dus daar keek ik niet echt naar uit. Deze keer vlieg ik niet alleen, want Pieter, Ruud en ik hebben samen geboekt. En, nog veel beter, ik neem voor de verandering niet drie keer mijn lichaamsgewicht aan bagage mee. Nee, deze keer licht bepakt dus alleen handbagage. Ik kijk er alleen hiervoor al erg naar uit. Wij vliegen meteen de dag na onze laatste verplichte lesdag naar huis. Dat is op vrijdag 18 December. Dan verblijven we in het vaderland tot 4 Jannuarie 2010. Kerstdiner met familie here we come!

Opeens stonden er vier kindjes van ongeveer 7 jaar oud voor de deur. Ja, daar hadden wij buitenlanders niet aan gedacht, niets te snoepen in huis dus. Natuurlijk in de stad al gemerkt dat het eraan zat te komen, alles vol met grote rubberen spinnen, doodshoofden, ratten, grafstenen en ga zo maar door, maar het ‘Sint Maarten’ gedeelte was ons even voorbij geschoten.

Het is het weekend van Halloween, en dat is uiteraard een mooie reden om weer eens goed met zijn allen uit te gaan. Jan had Pia (zijn vriendin uit Finland) op bezoek, en Annelies had een verassingsbezoek van haar vriend Derk. Het was een echte verassing, maar ze moet het ergens wel angevoeld hebben want ze had een extra kaartje gekocht voor de Engine Shed. Spooooky… Maar goed, dus een leuke groep om mee ‘op jats’ te gaan. En zoals met alle feeten hier doet iedereen enorm zijn/haar best om compleet in thema goed voor de dag te komen. Ook wij waren voorbereid. Annelies en Derk gingen als guerilla jungle strijders, compleet met kogelriem en al. Stefan was koe, Jan en Pia waren voor de classieke opera/masquerade look gegaan en Pieter, Ruud en ik gingen als chirurgen.

Pieter had onze pakjes een tijdje geleden van ebay gekocht. Gisteren nog even drie tubetjes nep-bloed op de kop getikt en we waren voor een paar cent (of penny) helemaal de man. We zijn een beetje op tijd naar de Engine Shed vertrokken omdat Jan, Pia en ik nog geen kaartje hadden. Dan kom je daar en begint het lange wachten in de rij met 100 heksen, zombies, vampieren en weerwolven die geen kaartje hebben en allemaal naar het toilet moeten. Na grofweg 20 minuten gingen de deuren open en schuifelde we met zijn allen de Engine Shed in. Het was er er gezellig en er waren nog een hoop klasgenoten (of eigenlijk jaargenoten, want er zijn geen klassen in de 3e van Creative Advertising) en andere bekenden tegengekomen. Het was een geslaagde avond en zoals altijd zijn we met zijn allen via de Lincoln Charcoal Grill (kebabzaak) veilig met een bakje friet met kaas thuis aangekomen.

Achter mijn poster zit een klein verhaaltje dat ik jullie niet wil onthouden. Ik had twee dingen bedacht, of bij de slagerij tussen het vleeswaar, of bij Gino van ‘Hair by Gino’. Het eerste thema laat zich raden, maar het tweede was eigenlijk mooier. ‘Hair by Gino’ is een heel klein kapperszaakje (iets groter dan mijn kamer) hier in Lincoln op Monks road. We komen hier iedere dag lang op weg naar school en terug. Dit is een eenmans zaakje gerund door een oude italiaan genaamd Nuccio ‘Gino’ Scumaci. Het is een zaakje met enorm veel charme en uitstraling, en de goedlachse vakman alleen maakt al dat ik soms wilde dat ik langer haar had zodat ik daar mijn haren kon laten knippen.

Ik had me bedacht om een ouderwetse scheerbeurt te faken met een ‘cut-throat’ (klapmes) bij hem in de zaak. Gewoon binnen gestapt en het idee voorgelegd, en de dag erna zat ik in zijn stoel met mijn gezicht in het schuim en Jan die om me heen vloog met zijn camera. Gino bewees ook kennis van fotografie te hebben door af en toe te vragen of er niets in de weg stond (moderne dingen die niet in het plaatje passen zoals föhns, scheerapparaten en moisturizers) en of het licht en de witbalans goed waren. Hij was buiten goedlachs ook erg gedreven en gebrand op een mooie foto en een kapper van de oude stempel (hij zit al meer dan 40 jaar in het vak, weet ik door het oude krantenartikel aan de muur) die zijn praatje wel klaar heeft. Een echte entertainer. Vandaag even langs gegaan om het resultaat te laten zien, en ook hij was erg tevreden. Binnenkort maar een printje laten maken en bij hem afgeven.

We vonden het wel weer eens tijd voor een goed georganiseerd feest voor alle Advertising studenten. Na kort beraad kwamen we er toch achter dat we niet echt een beter thema konden bedenken dan ons vorige Lincoln Ink thema. Ik had nog een balletje op gegooid, maar ‘The Love Boat’ en ‘The A-Team’ vielen niet echt in de smaak.Wat door menigeen al werd benoemd als het beste feest van het jaar (eerlijk waar!) mag wel een winnend concept genoemd worden en die, weet iedereen, verander je niet. Lincoln Ink 2 was geboren.

We doen weer een tattoo contest waar iedereen door de jury (wij allen) bestudeerd en beoordeeld word op eigen aangebrachte nep-tattoo’s, en er zijn prijzen te winnen in de categorie ‘best tattoo idea’ en ‘most realistic tattoo’. Wat we ook anders doen is de poster, vorig jaar hadden we een mooie plaat geschoten van ons allemaal voor het huisje en daar allemaal tattoo’s op gephotoshopt (met de computer gemaakt). Dit jaar hebben we de lat wat hoger gelegd en besloten om zes posters te maken, ieder een eigen poster in een eigen stijl.

Na drukke avonden/ middagen rond te rennen met camera’s en statieven hebben we 6 foto’s gemaakt met 6 verschillende stijlen die we samen bedacht hebben, vandaag hebben we ze na ze bewerkt te hebben geprint en overal in de studio op school opgehangen. Leuk feitje, Onze mentoren Mike en Gyles waren zo onder de indruk van onze aanpak als het op themafeesten aankomt dat zij voor ons de printkosten van de posters voor hun rekening genomen hebben. Dus dit jaar groots op A2 word het woord verspreid, Lincoln Ink komt er weer aan!

Misschien een leuke tip voor de Nederlanders die hier nu net wonen en advertising studeren, komt, ziet en geniet. Proef sfeer, noteer, kopiëer en verbeter volgend jaar. Succes gegarandeerd!

Even voorstellen, Andrew Godbehere. Andrew (Andy voor bekenden) zat vorig jaar ook in de tweede van Creative Advertising, maar niet in mijn klas. Ik kende hem wel van zien in de studio, en op feesten en partijen. Hij was op ons ‘Nederlands’ themafeestje verkleed als mij gekomen. Hij zat een beetje in de zelfde situatie als ik, namelijk zonder partner. In onze klassen zaten 2 of 4 man die de moeite waard zijn om mee samen te werken, maar die hadden samen al partnerschappen gevormd. De rest van onze klassen bestonden uit mensen die niet gedreven zijn, andere ideëen hebben, of gewoon ronduit vervelend zijn. Maar afgelopen jaar konden/ mochten we niet samenwerken van onze docenten omdat we in verschillende klassen zaten. Dit jaar hebben we dat probleem niet meer, omdat er geen klassen meer zijn maar gewoon een grote studio met 57 mensen die in het derde jaar zitten.

In ons vak is het namelijk gewoonte dat je als ‘creative couple’ gaat soliciteren, dus niet alleen. Je bepaald wie van de twee de art director is (plaatjes-man) en wie de copywriter (woorden-man) en maakt een ‘book’ oftewel een portfolio en gaat de agencies af op zoek naar een stage/ baan. Het derde jaar in onze opleiding heeft als doelstelling iedereen een zo goed mogelijk portfolio op te leveren waarmee daarna de jacht op werk kan beginnen. Het is dus wel zo fijn als je aan het begin al een vaste partner hebt, waarmee je dit portfolio kan opbouwen gedurende het jaar.

Andrew is nu mijn ‘creative partner’ alsmede een hele goede copywriter in de maak. Het zou ook vreemd zijn als ik als buitenlander de taalspecialist van ons twee zou zijn. We hebben ons eigen bureautje ingericht en werken nu aan iedere brief die we krijgen met zijn tweëen. Dit gaat erg fijn, we kunnen het goed met elkaar vinden en kunnen ook nog goed werken met elkaar. We zitten veel op een lijn, maar verschillen ook genoeg van mening om elkaar te kunnen uitdagen. Maandag gaan we een gemeenschappelijk ‘book’ samenstellen om aan agencies te kunnen laten zien. Andrew woont in Sheffield en is een van de uiterst zeldzame Engelsen die niet van voetbal houden. Andrew is wel een sportman, hij speeld en traind jeugd in zijn lokale ijshockey vereniging. Weer eens wat anders. Vaak (tot last of vermaak van anderen) vind je ons motown klassiekers zingend in de studio. Ik heb wel een goed gevoel bij deze samenwerking…

Ik was wel toe aan wat ‘feel good music’ en kon deze dan ook niet laten liggen bij Poundland (daar kost alles een pond, zoals de naam al doet vermoeden). Ik zit nu namelijk met mijn arm in een mitella voor 4 weken, en ben aan de pijnstillers die niet werken. Hierdoor kan ik niet goed typen (alleen met links, en dat duurt dus een eeuwigheid), niet tekenen, geen notities maken niet koken en afwassen (…) Ook mag ik niet drinken en kan ik 4 weken niet trainen, geen matches spelen en mis ik alweer het Tournooi in Rennes, Frankrijk. Dit tournooi moest ik afgelopen jaar ook al missen omdat mijn ID gestolen was en ik dus niet de grens over kon. Niet zo mooi allemaal dus…

Hoe dit gekomen is? Ik heb met het terugverhuizen hierheen na de zomer mijn schouder geblesseerd met het neerzetten van mijn loodzware 80 liter rugzak hier voor de deur. Ik dacht ‘dat gaat wel over’ maar dat was niet zo, het werd zelfs met vlagen steeds erger. Ik werd soms wakker met pijn in mijn nek die de hele dag niet weg ging. De dag erna was het mijn arm waar ik een aantal dagen heel erg last van had, dan weer mijn schouder. Maar altijd mijn rechterkant. Afgelopen donderdag hebben we voor het eerst weer een potje five-a-side voetbal gespeeld met een aantal klasgenoten, en daarbij ben ik door Pieter goed op mijn schouder geraakt en dat was een beetje de druppel heb ik het idee. Die nacht niet kunnen slapen van de pijn, en de ochtend erna toch maar naar de doctor. E voilà, mijn arm in een doek en leven als een plantje.

Ze zeiden 4 weken, maar ik denk dat ze 2 bedoelden…

Voor de zomervakantie hadden Pieter en ik al vernomen dat er wat werk in de studio (afdeling Creative Advertising) gedaan ging/ moest worden. Wij natuurlijk meteen aangeboden om te helpen want je moet toch op de een of andere manier aan goede punten komen. Daarom dus ook eerder terug naar Lincln gekomen. Na twee weken met meubels gesleept te hebben, verschillende indelingen geprobeerd te hebben, verven, printen, enorme prints ophangen met dubbelzijdige tape (verf en behnagplaksel was verboden) is de klus dan eindelik geklaard. Hieronder een aantal foto’s met het resultaat:

Dit bericht had eigenlijk beter de titel ‘Hot milk and hunny’ kunnen dragen, ik voel mij namelijk niet zo heel erg kwiek de laatste dagen. Misschien heb ik wel swine-flu, of gewoon man-flu…

We leven nu een beetje in de stilte voor de storm, morgen begint school weer (of ‘uni’ zoals dat hier heet, ’school’ staat gelijk aan basisschool) en vallen we weer genadeloos in de routine van vroeg opstaan, minder tijd om de booschappen te doen, te koken, afwassen en poetsen. Maar tegelijkertijd maakt deze routing ook een einde aan het rusteloze bestaan van een student met te veel vrije tijd (ik wist voorheen ook niet dat zoiets bestond). Uiteraard betekend dit ook dat het Gaelic Football weer begint, en we weer wekelijks onze 5-a-side league gaan spelen (5 tegen 5 voetballen met wat jongens van school).

Ook het Gaelic Football staat weer op losbarsten, en ik ben dit jaar de secretaris van de club dus ik heb maar een een start gemaak en een paar posters ontworpen, kijk en huiver. Snel meer nieuws.