Hier in Engeland word Sinterklaas niet gevierd. Het is heel treurig, maar daar doe je niets aan. Wat normaal een moment is waar je naar toe leeft en (zeker als kind) je niet op kunt wachten, sla je hier gewoon over. Geen versieringen en pepernoten/ strooigoed in de winkels, geen Sinterklaasliedjes, niets. Waare het niet dat we allemaal een verassing hadden gekregen, dan was pakjesavond gewoon stilletjes aan ons voorbij gegaan en was 5 december gewoon een zaterdag zoals vele anderen geweest. Maar niets was minder waar!

Voor ons was het de moeder van huisgenoot Annelies,

Die dacht die jongens  zijn vast van chocolade niet vies.

Bijna door de goedheiligman gemist,

Was het Elkie die onze postcode toch nog wist.

Een A en een J, een S en een P,

maar ook een R en een B.

Deden ons even aan huis denken,

aan familie, gezelligheid en geschenken.

Met de post over het water naar de andere kant,

Elkie bedankt!

Laatst hadden we twee studentes op bezoek op onze training die interviews hebben afgenomen voor een artikel in een magazine, zij hadden deze foto met hun telefoon gemaakt. Waarschijnlijk uit verveling en als afleiding tegen bevroren ledematen. Want was is het hier de laatste tijd koud aan het worden. Voor ons was het al koud, maar als je dan ook nog de hele tijd stil staat…

Het seizoen is alweer voorbij, helaas. Dat gaat altijd erg snel. We hebben een geweldig team, maar helaas dat geweldige team pas een keer kunnen opstellen omdat we iedere week een aantal spelers missen doordat ze naar huis zijn (Ierland) of het te druk met school hebben. Dit heeft als resultaat helaas dat we 3 wedstrijden verloren hebben (iedere keer nèt niet weten te winnen). Maar de laatste reguliere wedstrijd speelden we vorige week uit tegen Nottingham. En nu met voor het eerst een volledige opstelling. Het verschil was te merken, we hebben met 8-12 tegen 2-5 gewonnen. Ik weet niet of jullie je nog herinneren hoe dat werkt maar het komt neer op een puntenverschil van 25 in ons voordeel, wat heel erg veel is! Klasse dus! Nu is het goed fit blijven en door trainen tot we in februarie weer afreizen naar Birmingham voor de Nationals (Landelijke Universiteiten Kampioenschappen). Als we dan dit team kunnen opstellen heb ik er wel vertrouwen in!

TWEEEEEEEEE-NUUUUUHUUUUUUULLL!

We waren in principe niet van plan hier naar binnen te gaan, Pieter, Stefan en Ruud waren er al eens geweest. Maar toen we er langs liepen vond ik het toch wel erg lastig om niet even rond het (enorm grote) gebouw te lopen, kijken of er niet toevallig een hek open stond. Als je dan toch een fototoestel bij je hebt kun je zo’n kans natuurlijk niet laten liggen…

Dit is wat ik heb kunnen achterhalen over de historie van dit ‘gekkenhuis’: Het St. Johns Asylum is ontworpen door John R Hamilton of Gloucester in 1848. Na vier jaar bouwen opende het zijn deuren op 9 Augustus 1852. Het gesticht was oorspronkelijk gebouwd voor 250 ‘inmates’ en de totale oppervlakte besloeg 48 hectare. Het gebouw is tot 4 maal toe uitgebreid (in 1859, 1866, 1881 en 1902). In 1911 woonden er 907 patiënten en werkten er 129 medewerkers, en het jaar erna woonden er zelfs 950 patiënten! Bracebridge Heath Asylum heeft uiteindelijk zijn deuren gesloten in December 1989.

Het gesticht heeft door de jaren heen veel verschillende namen gehad, de een nog langer dan de andere maar het meest voorkomende is “Bracebridge Heath Asylum”, de langste is “Lindsey and Holland Counties and Lincoln and Grimsby District Lunatic Asylum” en de meest recente benaming is het eenvoudige (en misschien ook een beetje misleidende) “St.John’s Hospital”.

Het gebouw is enorm groot, Klik hier voor een sattelietbeeld op Google Maps. Je vind er eindeloze rijen eenpersoons cellen verdeeld over een mannenvleugel, een vrouwenvleugel en een kinderafdeling (compleet met kleurrijke tekeningen en muurschilderingen, nu heel erg verweerd).

Sommige ‘bewoners’ werkten er op het land waar ze groenten verbouwden. Op het stuk land stond ook een huis voor de directeur, woningen voor de zusters, een watertoren en het had zijn eigen kerkje, mortuarium en een begraafplaats van 60 vierkante meter.

De bewoners van St. Johns werden vaak ‘visitors’ (bezoekers) genoemd, terwijl de meesten er nooit meer uit zijn gekomen. Documenten uit de Lincolnshire archives dateren vanaf de opening van het gesticht in 1852 en bevatten nogal veel gecensureerde teksten. Sommige documenten hebben zelfs een ‘100 year closure period’ wat betekend dat ze pas na 100 jaar vrijgegeven mogen worden!

Het gesticht werd in de periode 1940-1943 tijdelijk ook gebruikt als ‘Wartime Emergency Hospital’ om gewonde soldaten te behandelen. Om plaats te maken hiervoor hadden ze alle vrouwelijke bewoners naar andere gestichten verhuisd, en de meesten zijn daarvan na de oorlog weer teruggeplaatst.

Na het horen van veel sterke verhalen over geestverschijningen in de vorm van een opgehangen man, een stoel die ’s nachts verschoof in de hal en een foto van een meisje die als je hem plat legde de ochtend erna rechtop stond, is er in April 2005 een ‘officiëel’ paranormaal onderzoeksteam op bezoek gegaan. Dit was in de ‘homestead’ een oud deel van het gesticht, ooit via tunnels verbonden aan het grote gesticht en nu een pub. Na een aantal interviews en een gezellige nacht was toch de conclusie dat er niet echt iets aan de hand was.

Uiteraard waren we niet de eersten die de spanning niet konden weerstaan. Even googelen brengt je al snel naar verslagen en heel veel foto’s. Klik hier voor de website van fotograaf Jane Wright, een van de betere verzamelingen, Of hier voor een mooie serie op ‘The UK UE Urbex Urban Exploration Forums’, speciaal voor mensen die naar dit soort locaties op zoek zijn om foto’s te maken.

Voor de bezorgden onder jullie, het was erg spannend maar we hebben het allebei overleefd. Uiteindelijk kwam een poolse opzichter ons van het terrein af escorteren. Hij had daar mensen werken en die waren geschrokken van onze geluiden en voetstappen blijkbaar. Hij zag er opgelucht uit toen hij ons zag (teon we alweer buiten waren). En met een vriendelijke glimlach op ons gezicht waren we zo weer op pad naar het volgende dorp.

Tot slot wil ik nog even duidelijk maken dat ik dit al dit onderzoek pas na het bezoek heb gedaan… Brrr!

Afgelopen zaterdag zijn Pieter en ik aan de wandel gegaan. Deze keer geen 80liter en drie maal ons lichaamsgewicht op de rug, geen tent, geen kookgerei geen lamp (al was dat laatste nog zo slecht niet geweest) maar gewoon een dagje de benen strekken door de omgeving. We hebben fijn weer gehad, dat betekend geen regen maar het was wel erg guur en koud. Maar goed daar kun je je makkelijk op kleden. De avond vantevoren even snel op internet gekeken welke dorpen we aan gingen doen en de voorbereiding was klaar. Om 11 uur in de morgen vertrokken na een lunchpakketje gemaakt te hebben. Nog even een pitstop bij de Tesco’s voor snacks (alleen boterhammen is natuurlijk ook niet leuk) en door de ‘bergen’ in (klik op de foto voor een vergroting). Eerst zijn we even langs het oude verlaten gekkenhuis gelopen. Natuurlijk hebben  we ook een gat in het hek gevonden en zijn we naar binnen gegaan, maar die ervaring is een eigen post waard, komt eraan! En daarna door naar Waddington RAF Airport waar een stuk of 7 grote vliegtuigen stonden met radarkoepels (AWACS) die we weliswaar van redelijk dichtbij konden bekijken, maar wel door twee hekwerken en land een grote schutting af. Toch wel tof om te zien. In de verte nog een straaljager gezien en toe we verder liepen ook bij de lampenclusters voor de landingsbaan geweest. Wees gerust, ze staan er nog allemaal, slechts heel even getwijfeld maar we hadden ons bedacht dat we liever toch geen vliegtuigongeluk op onze naam hebben staan. Zo van dorp tot dorp gelopen, nog een lokale kerstmarkt weten te omzeilen. Het werd donkerder en kouder dus even snel de pub in gegaan voor een pint en de laatste 8 minuten van een rugbywedstrijd op tv (Ierland vs. Zuid Afrika, was erg spannend) en daarna weer door naar huis. We waren fijn op tijd voor Ruud zijn avondeten en buiten dat dat erg lekker was hadden we ook goed honger dus het was zo verdwenen. Erg tof om weer eens iets actiefs gedaan te hebben in het weekend en een stukje van de omgeving gezien te hebben. Maar… nu heb ik wel weer heel erg veel zin om de uitdaging van Schotland weer op te zoeken…

Het was wederom een groot succes. Ik denk zelfs een groter succes dan ooit tevoren (en dat al bij de tweede editie!). In het begin zoals gewoonlijk weer heel even twijfel of het wel druk gaat worden, maar op het hoogtepunt van de avond was het vastelaovend-op-de-mert-druk. Schouder- en ellebogenwerk en drank over je handen dus. Hier onder een selectie van de foto’s.

Mooie groepsfoto, meeste derde jaars, maar ook een paar tweede en zelfs eerste jaars CA studenten.

Ik vond Jan zijn ‘Pia’ tattoo zo mooi, dat ik besloten had er ook een te laten zetten. Uiteraard zonder dat hij dat wist. Leuke verassing.

De dames hadden zich ook goed uitgeleefd met de stiften en fineliners.

Ik met Renee, een meisje uit Australië dat op haar rondreis rond de wereld nu een stop in Lincoln heeft gemaakt.

Op een gegeven moment op tactische plaatsen een paar stiften laten rondslingeren, waar rijkelijk gebruikt van is gemaakt.

We hadden ook twee gasten uit Rusland en Letland, die iedereen van Russische uitspraken wilden voorzien.

Op de achtergrond sieren de posters die we gemaakt hadden de woonamer.

Desperadoooo (veur Sjtannie!)

Jan aan het kelneren met een aantal alcoholische tractaties waar we onze gasten mee hadden voorzien.

Mooi portret van Annelies, Stefan en zijn twee pilsjes.

Ruud uit Waalwijk heeft er hier volgens mij al zes op…

Maria Vyukhina (Russische klasgenoot) was de winnaar van een van de twee ‘Lincoln Ink’ shirtjes die ik had gemaakt voor de beste tattoo’s. Jammer alleen dat je de enorme draak waar ze mee gewonnen heeft niet ziet omdat ze het shirt aan heeft.

Drukte en gezelligheid, wat wil je nog meer.

Ook mijn Creatieve Wederhelft Andrew heeft zich goed vermaakt. Hij drinkt niet, maar weet met zijn fles Coca Cola de stemming er toch in te houden.

Ook fijn om te zien dat de zelfgemaakte tapinstallatie weer goed dienst heeft gedaan, cider van het huis voor iedereen!

In de serie ‘discontinued brands’ voor 80 pence op de kop getikt!

Geheel tegen mijn originele plannen in kom ik toch met de kerst naar huis. Was het eigenlijk niet van plan, maar Kerstmis in Lincoln is best wel depressief. Alle studenten zijn dan naar huis en dat maakt Lincoln een echte spookstad, dus daar keek ik niet echt naar uit. Deze keer vlieg ik niet alleen, want Pieter, Ruud en ik hebben samen geboekt. En, nog veel beter, ik neem voor de verandering niet drie keer mijn lichaamsgewicht aan bagage mee. Nee, deze keer licht bepakt dus alleen handbagage. Ik kijk er alleen hiervoor al erg naar uit. Wij vliegen meteen de dag na onze laatste verplichte lesdag naar huis. Dat is op vrijdag 18 December. Dan verblijven we in het vaderland tot 4 Jannuarie 2010. Kerstdiner met familie here we come!