We waren in principe niet van plan hier naar binnen te gaan, Pieter, Stefan en Ruud waren er al eens geweest. Maar toen we er langs liepen vond ik het toch wel erg lastig om niet even rond het (enorm grote) gebouw te lopen, kijken of er niet toevallig een hek open stond. Als je dan toch een fototoestel bij je hebt kun je zo’n kans natuurlijk niet laten liggen…
Dit is wat ik heb kunnen achterhalen over de historie van dit ‘gekkenhuis’: Het St. Johns Asylum is ontworpen door John R Hamilton of Gloucester in 1848. Na vier jaar bouwen opende het zijn deuren op 9 Augustus 1852. Het gesticht was oorspronkelijk gebouwd voor 250 ‘inmates’ en de totale oppervlakte besloeg 48 hectare. Het gebouw is tot 4 maal toe uitgebreid (in 1859, 1866, 1881 en 1902). In 1911 woonden er 907 patiënten en werkten er 129 medewerkers, en het jaar erna woonden er zelfs 950 patiënten! Bracebridge Heath Asylum heeft uiteindelijk zijn deuren gesloten in December 1989.
Het gesticht heeft door de jaren heen veel verschillende namen gehad, de een nog langer dan de andere maar het meest voorkomende is “Bracebridge Heath Asylum”, de langste is “Lindsey and Holland Counties and Lincoln and Grimsby District Lunatic Asylum” en de meest recente benaming is het eenvoudige (en misschien ook een beetje misleidende) “St.John’s Hospital”.
Het gebouw is enorm groot, Klik hier voor een sattelietbeeld op Google Maps. Je vind er eindeloze rijen eenpersoons cellen verdeeld over een mannenvleugel, een vrouwenvleugel en een kinderafdeling (compleet met kleurrijke tekeningen en muurschilderingen, nu heel erg verweerd).
Sommige ‘bewoners’ werkten er op het land waar ze groenten verbouwden. Op het stuk land stond ook een huis voor de directeur, woningen voor de zusters, een watertoren en het had zijn eigen kerkje, mortuarium en een begraafplaats van 60 vierkante meter.
De bewoners van St. Johns werden vaak ‘visitors’ (bezoekers) genoemd, terwijl de meesten er nooit meer uit zijn gekomen. Documenten uit de Lincolnshire archives dateren vanaf de opening van het gesticht in 1852 en bevatten nogal veel gecensureerde teksten. Sommige documenten hebben zelfs een ‘100 year closure period’ wat betekend dat ze pas na 100 jaar vrijgegeven mogen worden!
Het gesticht werd in de periode 1940-1943 tijdelijk ook gebruikt als ‘Wartime Emergency Hospital’ om gewonde soldaten te behandelen. Om plaats te maken hiervoor hadden ze alle vrouwelijke bewoners naar andere gestichten verhuisd, en de meesten zijn daarvan na de oorlog weer teruggeplaatst.
Na het horen van veel sterke verhalen over geestverschijningen in de vorm van een opgehangen man, een stoel die ’s nachts verschoof in de hal en een foto van een meisje die als je hem plat legde de ochtend erna rechtop stond, is er in April 2005 een ‘officiëel’ paranormaal onderzoeksteam op bezoek gegaan. Dit was in de ‘homestead’ een oud deel van het gesticht, ooit via tunnels verbonden aan het grote gesticht en nu een pub. Na een aantal interviews en een gezellige nacht was toch de conclusie dat er niet echt iets aan de hand was.
Uiteraard waren we niet de eersten die de spanning niet konden weerstaan. Even googelen brengt je al snel naar verslagen en heel veel foto’s. Klik hier voor de website van fotograaf Jane Wright, een van de betere verzamelingen, Of hier voor een mooie serie op ‘The UK UE Urbex Urban Exploration Forums’, speciaal voor mensen die naar dit soort locaties op zoek zijn om foto’s te maken.
Voor de bezorgden onder jullie, het was erg spannend maar we hebben het allebei overleefd. Uiteindelijk kwam een poolse opzichter ons van het terrein af escorteren. Hij had daar mensen werken en die waren geschrokken van onze geluiden en voetstappen blijkbaar. Hij zag er opgelucht uit toen hij ons zag (teon we alweer buiten waren). En met een vriendelijke glimlach op ons gezicht waren we zo weer op pad naar het volgende dorp.
Tot slot wil ik nog even duidelijk maken dat ik dit al dit onderzoek pas na het bezoek heb gedaan… Brrr!
Ik heb na een tijdje een beetje gezweet te hebben geïnversteerd in twee externe harde schijven van het merk LaCie. Mijn oude externe schijf (400GB) die begon namelijk een beetje kuren te vertonen, ik mocht er al niet meer aan komen (draadbreuk) en soms viel hij gewoon zonder waarschuwing uit. Ik moet wel eerlijk zijn, het zal er mee te maken hebben gehad dat hij een half jaartje boven op mijn subwoofer gestaan heeft (en die dingen zijn niet zo goed bevriend met magneten), maar het was toch wel eng. Opeens besef je je dat als die nou eens kapot zou gaan, dat je je dan ALLE foto’s die ik ooit gemaakt heb kwijt ben, en ook meteen ALLE muziek, films, schooldocumenten en werk. Niet zo’n fijn gevoel dus. Maar nu ben ik trotse bezitter van een grote (desktop) externe schijf van 1TB en een kleine (die werkt zonder stroomtoevoer van buitenaf) van 500GB. En die grote heb ik dan nog gesplitst zodat ik er TimeMachine (het back-up programma van Apple) op kan draaien. Een stuk beter bekeken nu. Meteen maar ‘even’ mijn muziekcollectie bijgewerkt en omgezet naar de kleine schijf, heb ik me weer behoorlijk wat tijd niet hoeven vervelen zeg maar.
