Lincoln – Zitterd : 500.58 km
Lincoln – Eindhoven : 454.28 km
Lincoln – Amsterdam : 376.61 km
Lincoln – London : 193.81 km
Lincoln – Cardiff : 264.98 km
Lincoln – Swansea : 292.19 km
Lincoln – Manchester : 110.03 km
Lincoln – Liverpool : 164.17 km
Lincoln – Leeds : 92.97 km
Lincoln – Dublin : 381.65 km
Lincoln – Belfast : 385.32 km
Lincoln – Glasgow : 378.80 km
Lincoln – Edinburgh : 347.20 km
Nou, de terugreis dan… Thuis afscheid genomen, met de auto met mam naar ‘de sjtaase’ om de trein naar Eindhoven te pakken. Niet vergeten een kaartje te kopen want een OV kaart heb ik nu niet meer, en hopen dat de treinen überhaupt rijden. De NS was gelukkig niet zo onder de indruk van het witte pak geweest als ik dus de trein die reed gewoon, en zelfs op tijd. Net gehaal, wel moeten rennen, maar zo hoort dat. In Eindhoven stond Stan al in de hal op me te wachten en Jeroen kwam er snel genoeg ook aan, zij wonen in Eindhoven. Toen hebben we in een bus naar het vliegveld even onze oud en nieuw vieringen doorgesproken en zijn we op het vliegveld wat gaan eten. Na een serie ‘tips’ van een mederwerker aldaar hebben we de maaltijd (friet met een behorlijke burger voor een behoorlijke prijs) naar binnen gewerkt en nog even wat foto’s uitgewisseld. Erg tof om mijn uitstapje weg van Lincoln met hun te beginnen en ook nog te eindigen.
En toen, een uur vertraging. Daardoor heb ik in Engeland op Stansted Airport de laatste trein gemist die ik geboekt had naar Lincoln. Die nacht heb ik op het vliegveld doorgebracht en dat klinkt spannender dat het is kan ik je beloven. Ik had op een gegeven moment een grote rode stoel gekaapt met stopcontacten voor de telefoon op te laden/ laptop aan te hangen. Daar zijn er 4 van in de hele terminal, dus je snapt dat ik niet naar de wc ben kunnen gaan, want dan was ik mijn plekje kwijt. Gelukkig geen nood gehad. ’s Morgens de eerste trein terug naar Lincoln. Gelukkig bij een aardige conducteur het zo weten te regellen dat ik met mijn dure kaartje van de dag ervoor gewoon mocht reizen. Ik had ook geluk omdat ik een aansluiting had met maar een keer overstappen, en dat is hier vrij speciaal.
Bie die keer overstappen ging het weer mis. Ik volgde mijn trein op het electronische mededelingenbord stapje voor stapje omhoog gaan, en in tegenstelling tot andere treinen stonde er niet ‘delayed’ maar ‘on time’ achter. Mooi, dacht ik. Toen ik pas een stapje verwijderd was van de bovenste op het bord, viel mijn trein gewoon weg/ van de kaart/ verdwenen. Maar er zouden snel bussen komen, ook goed, dacht ik. Buiten het station een uur gewacht, want die bus ging ik dus niet missen. Ik heb hem niet gemist, want hij is nooit gekomen. Toen maar gewoon met bevroren tenen in de eerstvolgende trein naar Lincoln gegaan. Deze was niet echt high-tech. Het was er even koud als buiten. Maar goed, ik was ten minste ‘en route’…
Op een gegeven moment kwam de Cathedraal in zicht, en daar werd ik wel even warm van (beeldspraak, mijn tenen waren toen zo ongeveer dood). Met een grote glimlach de trein uit gestapt en met een zelfverzekerde tred naar de poortjes om van het station in Lincoln af te gaan en naar huis te huppelen. Jammer de pammer. Ik had een kaartje van de dag ervoor en daarmee gaan die poortjes naar de vrijheid van het openbaar vervoer niet open. Ik werd naar een loket begeleid waar me verteld werd dat ik een nieuw kaartje moest kopen…
HA! Dat gaat dus niet gebeuren hè! Ik ben niet gauw geirriteerd vind ik zelf altijd, maar op dat moment zat het me allemaal iets te zeer tegen en dat heeft de arme loketmedewerker mogen ervaren. Ik heb hem eerst laten weten dat het niets persoonlijks was en ik heel goed begrijp dat hij ook maar zijn werk doet, en daarna heb ik hem gevraagt of hij als kind niet een paar keer is laten vallen op de keukenvloer. Ik ga toch niet na de reis door de hel, als ik voor de hemelpoort sta een nieuw kaartje kopen! Na een tijdje had hij in de gaten dat ik echt niet met hem meeging en misschien heeft hij zelfs geloofd dat ik met mijn 50 kilo zware tas echt over die poortjes kon springen, maar hij gaf mee. Hij kon me wel matsen zei hij, dan hoefde ik alleen een kaartje te kopen van het laatste station tot Lincoln, dat was dan 2.50 pond. Ik heb nog even getwijfeld, want ik vond het echt ‘van de ratten besnuffeld’ maar ik heb maar een stapje teruggegaan en de arme loketmedewerken (die volgens mij in zijn eigen tijd graag naar het voetballen gaat, maar niet voor de wedstreid zeg maar) bedankt voor zijn medewerking, hij opgelucht en ik voor 2.50 van Stansted naar Lincoln. Allebei gelukkig.
Engelsen…
Pfff… Morgen ga ik naar Hull om een nieuwe ID-Kaart aan te vragen. Vandaag pasfoto’s laten maken, geld gepind en treinkaartjes gekocht. Net nog even een paar kopietjes gemaakt van mijn oude ID-Kaart (die had ik ingescand) het politierapport, mijn huurcontract en mijn uitschrijving in Zitterd. Als het goed is moet het daarmee gaan lukken. Daarmee en 50 pond. Treinen is hier toch niet zo eenvoudig als in Nederland (en dat heb ik me laten vertellen door Engelsen) omdat hier alle treinen geprivatizeerd zijn, en er dus geen ‘NS’ is maar een heel aantal treinmaatschappijen die nogal verschillen in trajecten, tijden en prijzen. Nogal een ge$*#@s om et goede kaartje voor de goede trein voor de laagste prijs uit te halen. Ik ben nu 31.80 pond kwijt voor een retourtje Hull, terwijl je normaal ongeveer een uurtje met de auto onderweg bent van hier naar Hull. Ik vertrek om 7:04, lekker vroeg dus. Beetje frustrerend, maar daar kom ik toch niet onderuit. Ik heb de iPod opgeladen, twee boeken bij me en de camera met twee volle accu’s klaar liggen om de reis een beetje interessanter te maken. Nu maar snel slapen voordat de wekker mij weer het land der levenden in commandeerd.
Zoals de meesten van jullie wel weten (of zelfs al gezien hebben op Google Maps) wonen we op een steenworp afstand van een heel mooi park met twee kiosken, een standbeeld van een leeuw, een fontein, een labyrint en heel veel plaats om te rugbyen of (Gaelic) voetballen. Reden genoeg voor een kleine fotoreportage. Geniet ervan!
Mocht je er nog niet genoeg van hebben gezien, ik lees net op de weblog van Stefan dat hij ook een mooie serie foto’s in het park heeft geschoten, kijk hier.
Ik moet nog even terug komen op een verhaal dat twee posts gelden ophield, ik ging de stad in om een drankje te nuttigen met de jongens van het Gaelic Football Team. Ik heb uiteindelijk Jan weten mee te slepen. Hij moest pinnen om geleend geld van mij terug te betalen, wilde zelf echt niet mee, en was uiteindelijk toch gewoon helemaal mee gelopen tot in de Tower Bars (dat is het café gedeelte van de Engine Shed) en kon het toen niet laten om dan ook maar een drankje mee te drinken.
We hebben daar de jongens van het standje op de freshers fair gevonden en nog een aantal anderen van het team leren kennen (en hierbij merk ik ook goed dat ik echt slecht in namen ben, dus daar verontschuldig ik me ook altijd vantevoren maar alvast voor).En ik moet zeggen er is er nog geen bij geweest waarvan ik niet dacht dat het een hele toffe gast is. Het is een heel hecht clubje van gedreven en gemotiveerde jongens waar ik me al heel snel thuis voelde. We hebben nog wat gepraat die avond, en daarbij moet ik toch zeggen dat Paul MacMahon (de oprichter en president van de club) zijn zaken en het bijbehorende praatje heel goed in orde heeft! We hebben die avond nog via de club vrijkaarten gekregen voor een groot feest in de Engine Shed en zijn samen een aantal pub’s en clubs afgegaan met als intermezzo een wandeling naar huis en terug omdat Jan zijn paspoort niet bij zich had en niet binen kwam in de Glasshouse. Een heel gezellige avond gehad met een hele leuke groep, en als extra pluspunt dat Jan en ik tot nu toe toch wel de meeste inburgeringspunten verdiend hebben!
Gisteren ging ik met Jan even door de stad wandelen en een pint drinken en toen bedacht ik me dat ik Paul wel even kon vragen of hij zin had om mee te gaan (hij woont hier twee straten verder, op 10 Vine Street) maar ik kreeg de voicemail eraan. Nog voordat we de deur uit waren belde hij terug met de mededeling dat we naar de Wakabout moetsten komen, want daar was hij al met drie anderen. Hij was ons voor geweest dus. Wij daarheen gegaan en wederom, het was gezellig. Jan en ik waren meteen uitgenodigd om de dag erna (vandaag dus) met het team mee te gaan naar een pub genaamd The Golden Cross, een stukje buiten het centrum om de finale van de 2008 All-Ireland te kijken (leg ik nog uit). Maar ze wisten zelf niet waar dat was dus we zijn maar alvast op onderzoek uit gegaan. Nadat we ons behoorlijk verlopen hadden, hebben we het gouden kruis gevonden. Een beetje een ’sjebbige’ donkere pub waar op dat moment een onvervalste Engelse zatte trouwpartij aan de gang was. De familie had geen bezwaar en wij ‘cute boys’ mochte ook een drankje drinken (onder het genot van echte classics als ZZtop, Spice Girls, Queen, Dire Straits, David Bowie en ga zo maar door). Je weet niet wat je meemaakt. De grootvader van de famillie had ter oore gekregen dat er twee Nederlanders bij het gezelschap waren en kwam even zijn nederlands testen. Zat en kwijlend vroeg hij ons ‘Wat is je favourite detective schrijver?’ en ging hij zonder het antwoord af te wachten door met de mededeling dat Engelsen en Nederlanders graag op reis gaan, dingen over de hele wereld willen zien, het goed met elkaar kunnen vinden en vooral een hekel aan Duitsers en Fransen hebben. Een andere generatie, denk ik dan maar.
Ook hadden ze het over een nieuw team logo (waarbij Jan en ik de oren spitsten!) dat ze nodig hadden omdat ze poloshirts gesponsord krijgen door de Walkabout, maar ze het logo van de Universiteit dat ze tot nu toe altijd gevoerd hebben niet naast het logo van een pub, club of bar mogen zetten van de Universiteit. Na een gezamelijke brainstorm sessie had ik ze beloofd er die avond eens voor te gaan zitten. Traditioneel/modern/herkenbaar/duidelijk/stoer/Iers(maar ook Engels)/sportief/met een link naar de GAA en ‘rugged’, wat is een logo ontwerpen toch leuk…
Gisteren gingn iedereen uit, en heb ik het huis voor mij alleen (dan kan de muziek wat harder) om lekker aan het ontwerpen te gaan. Ik was nog bezig toen de rest om half vier goed ‘ónger de kar gekómme’ terug naar de veilige haven keerden. Zie hier het resultaat (dit is een snelle wallpaper bewerking van het logo, als ik een shirt heb zal ik er een foto van posten):
- Dat twee straten verder een burenruzie is uitgelopen tot een door een samuraizwaard gebroken voorruit?
- Dat heel Lincoln 2 uur stil gelegen heeft omdat iemand die het niet meer zag zitten van een brug wilde springen (die overigens helemaal niet zo hoog was)?
- Dat hier de televiziereclame’s bijna allemaal over verzekeringen gaan (zeker drie kwart) en dan met name autoverzekeringen?
- Hier een kookproductenlijn van Mister Ainsley in de schappen ligt, wellicht bekend van ‘Ready, Steady, Cook!’ en hij de Engelse (neger-) variant van Jack van Gelder is?
- Hier een ‘partstore’ is die het hele jaar door alles verkoopt voor carnaval, halloween, en fun-artikelen?
- Je in die winkel ook (legaal) het hele jaar door vuurwerk kunt kopen (Jeroen!).
- We dit ook bijna dagelijks meekrijgen in de buurt omdat er bijna iedere dag weer iemand iets in zijn tuin staat af te steken?
- Ik morgen moet koken, maar nog niet precies weet wat?
- Ik me voorgenomen heb me in de winkel te laten inspireren?
- Ik misschien wel voor een Ainsley/van Gelder-pakket ga?
- Het hier in huis nog steeds heel erg gezelig is?
- Dit misschien vanaf morgen veranderen gaat?
- Omdat we dan eindelijk ECHT aan school gaan beginnen!
- Ik hier heel erg naar uit kijk!
- Ik morgen zeker hier een berichtje over zal achterlaten!
- Ik jullie een fijna nacht wens!
We zijn gisteren naar de vejaardag van Buckley geweest (Thijs de Winter). Hij is volgens mij de laatse der Laaglanders die hier aankomen en was gisteren 20 geworden, nogmaals proficiat! Het was een gezellig samenzijn bij de jongens op Ripon Street. De meesten zijn daarna nog samen uit geweest, maar die beurt heb ik maar overgeslagen voor deze keer. Deels om financiële redenen, maar ook wel omdat we vandaag ECHT oom 9:00 op school moesten zijn voor de ‘urgent meeting’ met onze afdelingschef, Gyles. Achteraf geen onwijs belsuit geweest, en daarmee doel ik op de geestelijke toestand van mijn medebewoners op 1 Avondale. Vandaag was het thuis erg rustig, sommigen hebben nog overdag een oogje dicht gedaan (op de bank of op de kamer in bed). Sommigen hadden na een half uurtje weer wat energie, en sommigen hebben toch de hele dag nodig gehad om de batterij op te laden…
Maar goed, belangrijke zaken!
We hebben een heel informatief gesprek gehad, waarbij alle belangrijke facetten von komend jaar aan bod zijn gekomen. We zijn verdeeld in groepen (er zijn er drie, en wij zijn over twee verdeeld geworden), en ik zit nu met Annelies en Stefan in groep C. We hebben het gehad over vakanties, uitgaan, gedragsregels, brandweeroefeingen, opdrachten, schoolvormen, vakken, leraren, andere studenten, skills, boeken, bijbaantjes en ga zo maar door. Ik denk dat we ales wel gehad hebben. En het gevolg; IK WIL BEGINNEN!
Vandaag was het ook de beurt aan alle verenigingen en clubs om zich te profileren in een grote hal. Daar ben ik de stand van Gaelic Footbal ook tegengekomen, en ik moet zeggen dat lijkt me helemaal te gek. Ik heb er even met de oprichter staan vertellen, ik heb een DVDtje gekregen en ben uitgenodigd om volgende week eens te komen kijken op de training. Ze trainen twee keer in de week en spelen wedstrijden op zaterdag of zondag. Ik was een beetje bang dat het meer een recreatief clubje was die af en toe een potje met elkaar speelden omdat de sport pas een jaar of 5 buiten Ierland (en delen van GB) bekend begint te worden. Maar het tegendeel bleek waar. Het is een hele levendig club die competitie spelen en volop aan tournooien meedoen. En ze zijn ook al twee jaar achter elkaar door de landelijke kwartfinales van de competitie gekomen, wat er goed is aangezien ze ook pas twee jaar bestaan. Ze gaan op pre-season-tournament naar Frankrijk en Dublin en ze heben een sponsor deal met een Pub in Lincoln die de spelers na elke training en wedstrijd van eten en drank voorziet, dus best aardig geregeld. Kijk een op de website van de club of op youtube voor 3 instructievideo’s over de sport. Paul (de oprichter) heeft me ook verzekerd dat de kosten laag zullen zijn en iedereen een kans krijgt, competetief of recreant. Ik ga het eens bekijken en dan zien we wel waar het schip strand…
Ik had gevraagd of ik vandaag op de training mocht komen kijken omdat ik me hier begin te vervelen (school begint dus volgende week pas…shhhh*t) maar hij mailde me terug dat de trainingen komende week pas weer beginnen, maar ik wel van harte uigenodigd was om samen met hun een drankje te nuttigen vanavond. Om zo de mensen een beetje te leren kennen en zo. Van mijn huisgenoten geloof ik niet dat iemand zin of puf heeft om mee te gaan, maar het is ook goed om er eens alleen op uit te trekken en (Gyles zei het al, het is een beetje een vies woord) te integreren. Dus ik ga zo eens kijken waar ze uithangen.
Wat is Argos? Argos is een soort van winkel die werkt als een kijkshop, maar dan VEEEEL groter is. We hebben hier inmiddels allemaal een catalogus op de kamer liggen. Deze teld 1798 bladzijden en heeft ALLES wat je maar kunt bedenken van electronica, meubilair, sieraden, gereedschap, speelgoed, verkleedpakjes, computers, gitaren, printers, beddengoed, horloges, rolstoelen, lampen (ik sla nu iedere keer een willekeurige bladzijde open) WC brillen, servies, babypoppen, tassen en koffers, magnetrons, eethoeken en ga zo maar (heeeeeel lang) door. You name it, Argos will get it for you, zeg maar. Je loopt naar een balie en tikt op een computerscherm in wat voor een artikel je wil, en je wacht totdat ze je omroepen naar een balie te gaan waar je pakket op je wacht. Ongelofelijk. Kijk maar eens op hun website. Ik heb er een mooie lampenkap gekocht voor aan het plafond en ik denk eraan om nog een lampje te kopen voor aan het bureau of zeau. Ze hebben er zelfs spullen van Guinness.
Gisteren na een toch wel iets latere ‘night before’ in de pub (sambuca special / flatliners / tequila shooters / baby guinness en pinte) met een lightelijk zwaar hoofd iets aan de late kant opgestaan en mezelf in de auto gehezen. Snel afscheid genomen van het thuisfront en weg waren we.
We hebben een geweldige reis gehad, we hebben een trein eerder kunnen pakken vor de tunnel en we hebben de beruchte M25 om Londen heen in een half uurtje gedaan ipv het geplande uur/ anderhalf uur. We werden af en toe op het rechte pad gehouden door de TomTom (die door Steve liefdevol Bossy Betty genoemd word) en ik heb mijn euro’s voor mijn eerste ponden plaats laten maken. Meteen even uitgetest hoe het voeld om ponden uit te geven bij de Burger King (ging goed).
Na een vervolgde reis kwamen we al om 15:00 ipv de geplande 18:00 aan bij mijn nieuwe huisje op de Avondale Street numer één. Jan en Pieter heetten me welkom en hebben even geholpen met het uitladen van mijn spullen. Die hadden we even in de woonkamer gezet zodat ik nog wat met meubels kon schuiven in mijn kamer.
Steve, I can’t thank enough so here’s one more: Thanks a million, mate!
Ik wil jullie ook nog even mededelen met wie ik samen ga wonen.
Jan Pruijser weblog
Pieter Konickx weblog
Stefan van Zoggel weblog
Ruud Kool weblog
Annelies van Dijk
Zij hebben allemaal ook op het SintLucas gezeten, en met Jan heb ik samen in de klas gezeten. Zij gaan met mij het avontuur genaam Lincoln aan en sterker nog: wij gaan alle zes dezelfde opleiding volgen aan de University of Lincoln. We zijn daarmee de eerste buitenlanders die doormiddel van de standaart toelatingen zijn toegelaten op de Creative Advertising Course! Eens kijken hoe dat gaat bevallen…
mvg Niël
