Posters

Ook het Gaelic Football staat weer op losbarsten, en ik ben dit jaar de secretaris van de club dus ik heb maar een een start gemaak en een paar posters ontworpen, kijk en huiver. Snel meer nieuws.

Nationals

Je zou zeggen na een weekje ben je wel weer uitgerust, maar dat is niet zo. Ik heb gisteren verschrikkelijk geslapen en was daardoor vandaag niet veel waard. Ik heb me niet verslapen en mezelf vanmorgen om 8:45 naar school gesleept om daarna naar huis te gaan en ben na een uurtje of anderhalf huiswerk gemaakt te hebben met Stefan het bed in gekropen nadat ik op de bank voor de tv in slaap was aan het vallen. Net voor het avondeten (dat trouwens erg goed was, varkenshaasjes met pepersaus en frietjes en worteltjes met boontjes) opestaan en daarna even eentje gaan drinken met Ruud (voor de verandering ook echt maar eentje!) en daarna met zijn allen hier thuis een filmpje gekeken. Of ja, niet echt met zijn allen. Jan is op een soort van blind date naar Londen voor het weekend, en Annlies is met haar moeder ook een weekend je naar Londen (toeval?). Het was dus Pieter, Ruud, Ik, stefan en Brittony (UN vriendinnetje van Stefan). Maar goed, tot zover heeft dit nog niet veel te maken gehad met de titel van deze post.

Vrijdag 6 Februarie vertrokken we om 13:30 naar Birmingham. Nadat ik met mijn afgeladen sporttas, handbagage en de ballenzak (voor de duidelijkheid, het net waar alle voetballen van de club in zitten) naar de bibliotheek ben gerend zijn we in de bus gekropen en ging het avontuur van start.

De echte kenners hadden me er natuurlijk al uit gehaald, maar ik ben dus dat voorhoofd onder in de foto. Achter me zit Giles uit Australië, daar acher  van links naar rechts Mike, Colin en Jame (lees: Jamie) met de koptelefoon op. Daar achter Humphrey met de muts op, wee PEter (kleine Pete) en Joe. Op de achterste rij zie je nog Narrel (BBQ) en een klein stukje van Paul. Jan en Matt staan er net niet op omdat die met mij op de voorste stoelen zaten.

Eenmaal aangekomen snel de tassen uit de bus, inchecken en na de kamers verdeeld te hebben (twee keer 4 personen en een keer 6) even de bedden uitproberen (yes! stapelbedden!) en de stad in voor een wandeling.

Birmingham is een erg moie stad, en ook een erg grote. Op Londen na is het de grootjes stan van Groot Britannië met ongeveer 1.010.200 inwoners. Heel apart ook het enorme winkelcentrum genaamd ‘The Bull Ring’. Het is niet de grootste shopping mall van Engeland (er zijn er nog 10 die nog groter zijn) maar wel de drukstbezochte met ongeveer 36.5 miljoen bezoekers per jaar. Het teld drie verdiepingen en 140 winkels verdeeld over 125.300 vierkante meter. Ow, en je mag er geen foto’s maken van de beveiliging.

Toen we onze benen weer genoeg gestrekt hadden en we allemaal broodjes en sportdrankjes van de Tesco gekocht hadden zijn we terug gagaan naar het hostel en hebben we van Paul een briefing gekregen over de grote dag erna. We hebben de tijden doorgenomen, en de wedstrijden een voor een doorgenomen. De spanning is af te lezen.

Nadat alles duidelijk was en we elkaar nog even opgepept hadden zijn we samen met zijn allen een hapje gaan eten in een pub niet ver van ons hostel. Het eten was er lekker, de porties waren ruim en de prijs niet te hoog, goede zaak dus.

Zaterdag was de grote dag van de wedstrijd. Ik had geen oog dichtgedaan. Niet van de spanning maar onze vriend Giles miste het tropische weer van Australië een beetje en had zich bedacht dat hij de verwarming bestwel vol open kon zetten voor hij ging slapen. Hij was de enige die die nacht op onze kamer goed geslapen had. We zijn om 7:30 opgestaan om onze ontbijtjes op te eten, de spullen te pakken en naar de sportvelden te rijden. We waren de eersten die ter plekke waren. Nadat we een voor een de andere teams aan zagen komen zijn we ons gaan omkleden in een kleedkamer die ook maar net groot genoeg was, wel gezellig. Toen begon de sfeer echt op te komen, en hadden we er echt zin in. Daarna even een warming up gedaan en de eerste wedstrijd gekeken.

Onze eerste wedstrijd speelden we tegen Huddersfield. Erg spannend toch wel, maar ook een enorme opluchting want we hebben gewonnen met 2-3 tegen 0-0 (2 goals ieder 3 punten en nog eens 3 losse punten boven de lat gehaald, 9-0 dus eigenlijk). Onze volgende tegenstander was een zware, Sheffield.

‘Jan, kom er bij.’

‘IK denk, dat we ze kunnen hebben.’

Nog even mijn ‘war-face’ voor de wedstrijd, en de strijders betreden het slagveld. En het was echt een slagveld, want binnen een halve minuut hadden we een gewonde. Matt had een heel ongelukkige botsing met twee anderen gekregen waar hij een hoofdwond en een hersenschudding aan over hield. Hij was echt even weg, en eeft de rest van de dag met een bebloed gezicht en een Rambo-esque verband om zijn hoofd gelopen. Uiteindelijk is alles goed gekomen en heeft hij er niets aan over gehouden, mede door de hulp van de medische crew van superteam New York. Dit gaf meteen aan wat een van onze grootste probleme was op dit toernooi, we hadden maar een wisselspeler en die was nu dus gepromoveerd tot een bazisplaats. Sheffield daarintegen wisselden aan de lopende band, waardoor ze met 7 wisselspelers eigenlijk nooit een vermoeide speler op het veld hadden staan. Ook werden ze ervan verdacht dat ze spelers uit andere teams en clubs ‘geleend’ hadden. We hebben deze wedstrijd verloren met 4 punten verschil, de precieze score weet ik niet meer. Dit was wel een tegenslag. De volgende match was die tegen New York, eveneens een hele zware tegenstander.

Deze ‘boys’ hadden 5 trainers, een masseuze en in totaal 24 spelers bij zich. En ze waren ook nog eens superfit. Ze vielen wel een beetje buiten het plaatje met hun Amerikaanse accenten en tenues in de kleuren van de Amerikaanse vlag met een ‘mooie’ print van een skyline van New York. Mooi voetbl speelden ze niet, maar de waren wel ongelofelijk snel. We hebben ze een mooie strijd gegeven maar moesten wel togeven dat ze echt onze meerderen waren. Op zich niet vreemd als je je bedenkt dat ze een selectieteam zijn van de staat New York met bijna 19.5  miljoen inwoners. Wij zijn een team waarvan het overgrote deel van de spelers dit seizoen de sport voor het eerst beoefenen. Ook gaan ze in Amerika iets anders om met sport en de financiering en zorg eromheen, heb ik het idee. Ik kan me niet voorstellen dat spelers van New York zelf de sponsoring regelen, of iedere week moeten bellen om bussen te regellen voor het vervoer naar de trainingsvelden, of af en toe de voetballen mee naar huis nemen om die mee de douche in te nemen (dit is echt de makkelijkste manier om ze schoon te krijgen, gewoon onder het douchen een beetje rondtrappen). Maar het was wel een spannende en interessante wedstrijd die we helaas verloren hadden. Op dat moment wisten we dat we niet door gingen naar de finale, omdat we hooguit derde konden worden.

Hierna hebben we nog drie wedstrijden gespeeld waar we er geen meer van verloren hebben. Hierboven een foto van onez match tegen Stirling, een team uit Schotland. We hadden de verdediging goed op orde, daar was geen speld tussen te krijgen. We zijn voor onze laatste match even lekker in de kantine gaan zitten omdat we drie wedstrijden moesten wachten. Daar was het lekker warm en moesten de voetbalschoenen uit. Lekker binnen zitten en 6 Nations Rubgycup op de beamer kijken.

Daarna moesten we nog een keer de voetbalschoenen aan de pijnlijke voeten schuiven en het koude veld op om de laatste wedstrijd te spelen tegen Aston. En dat was zwaar… Iedereen zat er goed doorheen, en na een tijdje opgewarmd en al onderuit gehangen te hebben was sporten buiten op het veld toch wel een grotere uitdaging dan de meesten van ons (en ook het andere team) aan wilde gaan. Wel na afloop nog even een teamfoto gemaakt. Eigenlijk twee, net als op de bazisschool. Een leuke en en een gekke!

We zijn die avond uitgegaan en veel te laat het bed in gekropen, en zijn zondag weer een beetje op tijd terug naar Lincoln gegaan. Iedereen was doodmoe en we liepen allemaal als een stel oude wijven van de spierpijn, niets wat ik niet verwacht had na dit weekend…

Helaas was dit het einde van het Gaelic Football avontuur dit jaar, maar gelukkig ben ik hier volgend jaar nog en dan begint alles weer overnieuw. Ik ga proberen om goed door te sporten en voor het begin van het nieuwe seizoen zo fit te zijn als team New York!

Cumann Lúthchleas Gael

Ge GAA (Gaelic Athletic Association, of wel Cumann Lúthchleas Gael) vierst dit jaar haar 125 jarig bestaan. De GAA is de overkoepelende organisatie die de sporten Gaelic Football en Hurling onder zijn hoede neemt. Twee weken geleden openden ze het nieuwe GAA Seizoen met een bom van een wedstrijd tussen Dublin en Tyrone (de winnaars van de laatste All-Ireland) in een uitverkocht Croke Park in Dublin. Met een geweldige vuurwerk en lichtshow in het stadium dat als heilige grond word beschouwd (eerste grond die door de organisatie gekocht was om de Gaelic sporten op te spelen, waar op Bloody Sunday in 1920 bloed vergoten is van spelers en toeschouwers door het engelse leger) en waar maar liefst 82,300 toeschouwers in passen, werd het jubileum gevierd. Ik heb hier een filmpje in twee delen van gevonden op internet:

Niet niets zo ik zo zeggen. En dan te bedenken dat Gaelic Football eigenlijk een relatief kleine en onbekende sport is. Maar niet in Ierland. Hieronder deel twee, spoel door naar 2:35 om een stuk te zien met het nummer ‘In the name of love’ van U2. Hier had ik best bij willen zijn.

We hebben deze wedstrijd thuis op de TV gezien en later in de herhaling nog eens met een deel van ons team in de Walkabout op het grote scherm, schitterende wedstrijd. Hopenlijk een bron van inspiratie voor onszelf voor dit weekend. Ook kwam ik nog een filmpje tegen van Mickey Harte, dit is de trainer van Tyrone die in zijn eerste jaar als manager/trainer de County naar de All-Ireland finale wist te brengen en te winnen. Een paar woorden van de wijze man zelf:

Ik heb mijn tas gepakt en ga zo nog even een lekker luchpaketje maken zodat ik niet van de honger omkom in de bus. We vertrekken vanmiddag om 13:30 met de bus naar Birmingham, waar we in een hostel inchecken en een rustige nach hopen te hebben. Morgen staan we om 7:45 om op tijd te ontbijten en ons klaar te maken voor een lange dag. We zitten in groep 1 met de volgende teams:

Group 1 / Erin go bragh 

1 STIRLING  (team uit schotland waar we het schijnbaar niet zo goed mee kunnen vinden, die we goed aan kunnen)
2 SHEFFIELD HALLAM (zeiden voor de wedstrijd van de competitie ‘go easy on us boys…’)
3 LINCOLN 
4 HUDDERSFIELD (Hebben we helemaal in de pan gehakt met meer dan 20 punten)
5 NEW YORK (ja echt, New York USA)
6 ASTON (kennen we niet)
7 TEESIDE (heel goed team waar we waarschijnlijk niet tegen op kunnen)

Als we hier eerste of tweede van worden (en dat kan met hard werken) dan gaan we door naar de halve finale en hopenlijk de finale op zondag. LET’S GO!

We hebben een heel aardige opstelling:

Giles en Colin zijn de full-forwards

Jan, Mike en Joe zijn de half-forwards

Narrel en Gavin zijn de midfielders

Ik, Matt en Paul zijn de half-backs

Jame en Peter zijn de full-backs

Ben is onze keeper.

Dit zegt jullie natuurlijk helemaal niets, maar ik vind het toch leuk om te typen.

Ik heb door dat de Nationals een week verschoven zijn wel nog tijd gehad om fatsoendelijke Gaelic Gloves te bestellen  op het internet voor mij en Jan. Dit wel heel erg fijn omdat ik tot nu toe heb gespeeld met (goedkope) rugby handschoentjes. Die zijn dun, de grip is er al gedeeltelijk vanafgesleten en ze beslaan de vingers niet (en dit is eigenlijk het belangrijkste). Ik heb nu professionele PFS Gloves, die speciaal voor Gaelic Football ontworpen zijn. Speciaal uit Ierland overgevlogen. Daar kan het dus al niet meer aan liggen. 

Ik heb er ontzettend zin in! De accu’s van de camera zijn helemaal opgeladen, dus verwacht na het weekend (en een toepasselijke rustperiode) een mooi verslag van hopenlijk veel successen voor ons team.

Lincoln Uni GFC!

Bedford

Vandaag de eerste wedstrijd na de vakantie gespeeld. Na een beetje onregelmatige trainingen afgelopen weken speelden we vandaag een ‘friendly’ tegen Bedford, het oude team van een van onze teamgenoten, Colin. We speelden drie maal 20 minuten. Bij een vriendschappelijke wedstrijd kun je gewoon afspreken wat je doet, en het doel van vandaag was voor ons om een beetje rond te wisselen met spelers op vreemde posities om een beetje uit te proberen wie waar graag speeld en wat hem goed ligt. Dit alles in de aanloop voor de Nationals, die we in het weekend van 7 en 8 Februarie gaan spelen.

De uitkomst voor ons team was neit zo gunstig, we hebben verloren met 2-12 tegen 1-6 (wat uitkomt op een verschil van 9 punten) en dat is best jammer. Maar persoonlijk heb ik een geweldige wedstrijd gespeeld vandaag. Ik heb alle drie de ‘helften’ op left-wing half-back gespeeld (en dat bevalt me heel goed) en ik merkte dat ik de hele wedstrijd qua fitness goed heb kunnen spelen. Ik kon af en toe mee rennen/ de open ruimte benutten en helemaal naar voren sprinten en dan na de aanval toch op tijd terug op mijn positie bij mijn tegenspeler staan. Dit was in het begin van het seizoen wel anders, maar Ik ben dus goed vooruit gegaan, en dat voelt erg fijn. Ik heb ook een aantal keer ballen opgevangen na en ‘break’ (als een keeper de bal uitschiet en het in het middenveld een beetje vechten om de vallende bal is), een paar keer een aantal tegenspelers mooi vorbij gespeeld, mooie passes op maat gegeven en het mooiste van alles: Ik heb zelfs twee maal gescoord! Twee maal tussen de palen en een derde maal uit een draai bijna nog een punt gepakt. Ik was dus eigenlijk goed voor een derde van de punten, en dat is voor een verdediger best wel een aardige persoonlijke score. Veel complimentjes gekregen van teamgenoten en zelfs van de trainer (die daar nooit echt mee strooid) dus dat geeft de burger moed! Wel heb ik (bijna traditiegetrouw) nog een beoorlijke tik op mijn neus gehad (gelukkig zonder opzet dit maal) en ben ik volle sprint op een behoorlijk athletisch gebouwde neger geklapt. Maar ja, ik leef nog. Het was een zeer bewogen wedstrijd waar we alemaal, ondanks het verlies, tevreden van weg zijn gelopen. Volgende week spelen we de laatste competitiewedstrijd tegen Sheffield, die de vorige keer was afgelast. Dan weten we ons uiteindelijke resultaat in de ‘league’ en kunnen we ons opmaken voor de Nationals, ik ben er klaar voor!

“And boys, what do you think of the match so far?” 

Ik maak me op voor een cross-field-pass, die ook nog heel mooi naar binnen draaide in de handen van Jan tuseen drie tegespelers in kwam. Opperste concentratie, dus een gek gezicht.

Niet bij te houden, die jongen. Dit was de tweede in een serie van drie verdedigers die ik wegspeelde opgevolgd door een fist-pass naar Mike, die er een punt uit wist te halen.

Op zich geen geweldige foto, maar wel een memorabel moment. Ik vier even snel met mezelf dat ik voor het eerst in een wedstrijd een punt scoor. De opgeheven rechterhand van de scheidsrechter bevestigd het terwijl de bal nog in de lucht hangt.

Na de wedstrijd en onze welverdiende maaltijd bij de Walkabout (hotdogs, unionrings en tortilliachips met dipsauzen) nog even met een drankje onderuit voetbalen kijken op het grote scherm. (v.l.n.r. Mike O’Keeffe, Paul MacMahon, Barry O’Brien (scheidsrechter), Colin ‘Dudley’ Donnelly, Jan Pruijser en Narrel ‘BBQ’ Rosemin)

No bus today lads, we’re running.

Net onder de douche uit, heerlijk lang gedouched in onze past gerepareerde douche na een best heftige training. We zouden om 13:00 verzamelen voor de bibliotheek zoals altijd. Gisteren was de training afgezegd omdat we geen bus hadden om ons naar de trainingsvelden te vervoeren, maar vandaag was er wel training. Maar geen bus… “No bus today lads, we’re running” waren de verlossende woorden die ons allen het hoofd deed hangen. Met de grote sporttas ‘even een sprintje trekken’ naar de trainingsvelden dus. Gelukkig was ik niet de enige die dat niet echt met gemak kon, maar ja, waar je niet dood van gaat wordt je sterker van zullen we maar zeggen. We moeten hard aan de fitness gaan, want het seizoen is al bijna voorbij, we hebben over 3 weken ‘The Nationals’ en daarna is het gedaan. Dit zijn zeg maar de britse kampioenschappen. We spelen die dan in een weekend, 4 matches per dag, niet niets dus. Zaterdags de groepronde, en als we die overleven spelen we op zondag misschien wel de kwart/ halve finale en de grote finale. Met dit spektakel voor de boeg zijn de trainingen een beetje aangescherpt en hebben we nu vrijdag een extra training en nu zondag een oefenwedstrijd tegen Bedfield. Ik ben beniewd!

Lincoln ends Nottingham’s winning streak.

Vanmiddag een match gespeeld tegen Nottingham, de club waar ik ook mijn eerste match tegen gespeeld had en er een bloedneus aan over gehouden had. Erg goed team, waar ‘we’ (ik was er niet bij) ook in Frankrijk in de finale tegen verloren hadden en een team dat bovendien dit seizoen nog niet verslagen was (8 games achter elkaar gewonnen). Voor de verandering geen regen, en lekker op ons thuisveld.

Ik stond deze keer niet in de basisopstelling, je kan niet altijd feest hebben, maar heb de hele eerste helft en een deel van de tweede als lijnrechter meegerend aan de zijkant van het veld. Erg tof, zo zie je eindelijk eens hoe er gespeeld word, en begin je beter in te zien hoe je het spel moet spelen om te winnen of in ieder geval je tegenstander de baas kan zijn. Ik heb op het einde wel nog een kwartier speeltijd gekregen. Totaal onverwacht (er waren nog 4  wisselspelers die deze helemaal hebben moeten uitzitten) maar wel erg tof. Ik heb in dat kwartier wel nog even kunnen schitteren.

Ik heb een schitterende (Pieter was het met me eens) solo gemaakt waarbij ik 4 tegenstanders buiten spel heb gezet en afgemaakt met een bijzonder mooie lange afstand pass op maat die Gilles heel mooi ving. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar ik was dan ook nog lekker fit omdat ik nog geen driekwart wedstrijd achter de kiezen had. Ook nog een speler in het groen laten vliegen. Die zat achter een teamgenoot van me aan en daarna niet meer. Trouwens niets gemeens, je mag iemand legaal schouder tegen schouder raken zo hard je kunt. Dus dat doen we dan ook maar.

Na onze 2-12 1-11 winst weer zo als gewoonlijk met zijn allen naar de Walkabout voor ons post-match-banquet. Curlyfries, Hotdogs en Onionrings. Niet misselijk dus. Vanavond geen social meeting, die hebben we verschoven naar morgen omdat iemand ergens een deal had kunnen maken voor 5 pond onbeperkt eten en daarna naar een andere tent waar we voor 10 pond onbeperkt kunnen drinken. Zal een gezellige avond worden, maar dat lezen jullie later wel weer. We moeten ook niet te gezond en fit worden met al dat gesport…

Huddersfield

Vandaag mijn derde wedstrijd, mijn tweede competitiewedstrijd ofwel eerste thuiswedstrijd gespeeld. Heel erg prettig dat je niet twee uur in een stinkende bus hoeft te zitten naar Manchester en ook weer twee uur terug in een (nog erger) stinkende bus omdat er geen kleedkamers waren, en dus de bus onze kleedkamer was.

Het was ijs- en ijskoud, het heeft de hele wedstrijd gergend en heel hard gewaaid en we speelden dus op een moerassig ‘pratsjveld’. Traditionele omstandigheden voor Gaelic Football heb ik me laten vertellen door de trainer. ps: De foto boven dit bericht is geretoucheerd en van een andere match (Manchester), niet dat jullie denken dat ik een sterk verhaal voorschotel terwijl het bloemetjes-pluk-weer is geweest.

Het ging geweldig, we hebben de stad Huddersfield van de kaart geveegd met 16/4 – 4/0!

Dat zijn dus 16 punten plus 12 punten (3 punten per goal) maakt 28 punten tegen 4 punten (geen goals). Een hele mooie uitkomst voor ons dus. Ik heb de hele eerste helft en bijna de hele tweede gespeeld. Ik heb de laatste 8 minuten niet gespeeld om onze wisselspeler ook wat ‘matchtime’ te geven. Ik speelde left-halfback in plaats van left fullback, wat me heel erg beviel. Meer actie en tactiek, omdat je ook verder vooruit kan spelen en je beter moet opletten wat de centers doen en of de fullbacks alles in orde hebben. Als fullback speeld het hele spel zich voor je af en ben je de laatste verdedigingslijn op de keeper na, dat is iets minder spannend.

Er werd wel hard gespeeld, maar fair. Dus gewoon zo hard je kan binnen de regeld en soms per ongeluk een klein beetje daarbuiten. Maar geen natrappen/ haren trekken/ op de tenen trappen voor een vrije trap. Daar houd niemand van. Ik voelde me als een vis in het water, net was er nat genoeg voor. Achteraf kreeg ik compimenten omdat ik ’stevig’ verdedigd had. Onze wisselspeler had zich kapotgelachen omdat mijn aanvaller zijn iedere keer kapot ergerde als ik heb buiten spel zette. Ik heb ook 4 verschillende aanvalers versleten in deze wedstrijd. De eerste deed niet echt veel, de tweede was een stuk aggressiever, de derde was 3 keer sneller dan mij en de laatste was technisch niet goed, dik en traag. Maar die heb ik niet lang gehad omdat ik gewisseld werd. Die was voor Rob.

Achteraf, zoals de traditie voorschoteld, hebben we het team meegenomen voor eten en goedkoop bier bij de Walkabout. Zo hard als we op het veld waren, zo gezellig was het erna in de pub. Erg gezellige gasten.  ’What happens on the pitch, fuckin’ stays there’ zeggen ze. En zo is het ook.

Manchester Met

Afgelopen zondag heb ik mijn eerste officiële competitie wedstrijd gespeeld. We speelden uit tegen Manchester Metropolitan, een van de sterkste tegenstanders in de league schijnbaar. De eerste helft waren we ze de baas, maar we hebben de tweede helft helaas alles uit handen gegeven en de wedstrijd verloren. Jammer. Ik was redelijk tevreden over mijn prestaties, mijn man heeft niet gescoord. Ik merk wel dat ik conditioneel gezien al op de goede weg zit, maar er nog lang niet ben. Het was een goede ervaring, ik heb de hele eerste helft gespeeld, en de helft van de tweede helft. Daarna was het de beurt voor een paar wisselspelers om te vlammen. Het heeft niet mogen baten. Komende zondag een thuiswedstrijd, met hopenlijk een betere uitkomst. In ieder geval geen vermoeiende 2 uur durende busreizen heen en terug.

Hier een filmpje van een mooi punt voor ons, waar er helaas niet genoeg van waren.

Voor bonuspunten: welk rugnummer heb ik?

5-A-Side

Afgelopen donderdag weer eens iets anders gedaan, gewoon voetbal gespeeld. De jongens van het Gaelic Football hebben naast onze twee wekenlijkse trainingen een kleine 5-a-side voetbalcompetitie opgezet. Natuurlijk voor de beweging en fitness, maar vooral ook ‘just for the fun of it’. Ik was aan het twijfelen of ik wel ging spelen met mijn teen (maar dat gaat nu al stukken beter) en besloot mijn teamcaptain maar even te bellen. Pete wist me toen te vertellen dat hij zelf niet dacht te komen terwijl hij diegene is die voor vervangende spelers moet zorgen als er iemand niet kan. Lekker dus. Gelukkig waren er hier in huis een aantal enthousiaste invallers te vinden. Uiteindelijk werd het een team van Nederlanders tegen een team Ieren ongeveer. Stefan, Pieter, Roel (die speeld vast mee in de competitie in mijn team, ook een jongen van SintLucas, maar die woont ergens anders) en ik. Het was erg lekker om wat te voetballen, erg gezellig ook, zeker met ons groepje, maar we hebben ze gereten gekregen/ klop gehad/ ingemaakt e.d. De uiteindelijke score was 13-1. Volgende week beter…

Team Nederland (v.l.n.r. P.Konickx B.Niël S.v.Zoggel R.Reniers)

O’Neills Lagan Poloshirt

De O’Neills Poloshirts zijn vandaag binnen gekomen, en omdat ik het nieuwe logo voor de club ontworpen heb (want we kregen deze shirts door de Walkabout gesponsort, en de Universiteit duld geen pub’s, clubs of cafè’s als sponsor naast het Universiteit’s logo op kleding) kreeg ik de eerste, voor niets! En Paul heeft me uitgelegd dat deze shirt’s echt top-of-the-line zijn. O’Neills is namelijk HET merk in Gaelic spullen (Gaelic Football en Hurling zijn de twee grootste sporten in Ierland en vallen beide onder de GAA, de Gaelic Athletic Association). “These shirts are the best quality Gaelic garment you can get! And they’re actually made in Ireland and not by poor children in thailand or some shite…” Check hier de website van O’Neills.

This is the nuts! Dat zeggen ze hier namelijk…