Hier in Engeland word Sinterklaas niet gevierd. Het is heel treurig, maar daar doe je niets aan. Wat normaal een moment is waar je naar toe leeft en (zeker als kind) je niet op kunt wachten, sla je hier gewoon over. Geen versieringen en pepernoten/ strooigoed in de winkels, geen Sinterklaasliedjes, niets. Waare het niet dat we allemaal een verassing hadden gekregen, dan was pakjesavond gewoon stilletjes aan ons voorbij gegaan en was 5 december gewoon een zaterdag zoals vele anderen geweest. Maar niets was minder waar!
Voor ons was het de moeder van huisgenoot Annelies,
Die dacht die jongens zijn vast van chocolade niet vies.
Bijna door de goedheiligman gemist,
Was het Elkie die onze postcode toch nog wist.
Een A en een J, een S en een P,
maar ook een R en een B.
Deden ons even aan huis denken,
aan familie, gezelligheid en geschenken.
Met de post over het water naar de andere kant,
Elkie bedankt!
































