Archief voor de ‘Avondale’ Categorie

Homeward Bound

21 december 2009

Afgelopen vrijdag was de dag van terugkeer. Samen met Pieter en Ruud had ik tickets geboekt om van Stansted (Londen) naar Weeze (Düsseldorf) te vliegen en treinkaartjes gekocht van Lincoln, via Peterborough naar Stansted. De avond van tevoren alles ingepakt, alleen handbagage, lekker licht. Vroeg opstaan en 3uur en 3 kwartier treinen. Ondank het steeds zwaarder worden van het winterweer hadden we een vrij goede reis. Slechts 10 minuten vertraging met de trein en uiteindelijk 45 minuten met het vliegtuig. We knepen hem even toen we erachter kwamen dat iedereen voor alle vluchten door dezelfde checkpoints moest voor de gates (daar waar ze je tas scannen en je je riem en schoenen uit moet doen). Dat werd krap, en we hebben een sprintje getrokken maar waren ruim op tijd doordat ons vliegtuig later aan kwam dan gepland. Vliegen was zo gebeurd en in Weeze stonden onze families ons op te wachten om de jongens mee naar huis te nemen. Toen was de vakantie echt begonnen.

Jan had me nog gebeld dat hij op internet gelezen had dat heel Gatwick (ander vliegveld buiten Londen waar hij de dag erna van zou vertrekken) al helemaal gesloten was door het weer. Wetende dat het die nacht alleen maar erger zou worden maakte hem dat waal een beetje zenuwachtig. Maar ik heb bericht ontvangen dat na een helse reis en heel veel uren in de Burger King ook hij veilig thuis is aangekomen. Ik denk da wij net op tijd waren vertrokken, geluk gehad.

Last Orders

21 december 2009

Afgelopen donderdag zijn we even gezellig met de huisgenoten naar de pub gegaan, en eentje drinken op het succesvolle afgelopen semester. Het was de dag voor de terugreis van Pieter, Ruud en mij en de rest zou daarna niet veel later volgen (Jan en Annelies een dag later dan ons en Stefan ging eerst nog even met zijn vriendin op reis naar Schotland en Hull voor hij terugkeert naar onze bodem. Het was gezellig, er werd veel gelachen (onderling en met andere gasten in de pub die niet alleen iets beschonken waren, maar ook nog eens bijzonder openhartig) maar helaas iets minder veel gedronken, en dat ben ik schuld…

Ik heb momenteel de lymfeklier in mijn kaak ontstoken. Dit betekend voor mij dat ik een flinke bakkes heb (wat de klokkenluider op zijn rug heeft, heb ik op mijn kaak), ik mijn mond niet ver open krijg (ik moet een dubbele boterham plat slaan voor ik hem eten kan), ik niet goed kan eten, slecht slaap, ik daarvoor een hoop pillen heb gekregen (zowel van de tandarts en de huisarts) en dat ik bij de medicatie niet mag drinken…

Bad times, zouden ze in Lincoln zeggen. Maar ja, het gaat wel weer over, en hopenlijk voor de Kerstmis want dan wil ik toch wel gewoon kunnen eten en drinken.

Beat The Intro

21 december 2009

Laten we het eens zijn dat niemand 5 intro’s van liedjes goed kan raden in 1.01 seconde. Maar ja, valsspelen is ook een kunst…

Hi Bart,

Congratulations on winning 1 x pack of Tuborg (4 x 275ml bottles)

We’ll send you your prize as soon as we can, please see our terms and conditions for full details.

Your prize will be sent to the following address:

1 Avondale Street
Lincoln
Lincolnshire
LN2 5BL

Thanks

The Tuborg team

Bracebridge Lunatic Asylum

30 november 2009

We waren in principe niet van plan hier naar binnen te gaan, Pieter, Stefan en Ruud waren er al eens geweest. Maar toen we er langs liepen vond ik het toch wel erg lastig om niet even rond het (enorm grote) gebouw te lopen, kijken of er niet toevallig een hek open stond. Als je dan toch een fototoestel bij je hebt kun je zo’n kans natuurlijk niet laten liggen…

Dit is wat ik heb kunnen achterhalen over de historie van dit ‘gekkenhuis’: Het St. Johns Asylum is ontworpen door John R Hamilton of Gloucester in 1848. Na vier jaar bouwen opende het zijn deuren op 9 Augustus 1852. Het gesticht was oorspronkelijk gebouwd voor 250 ‘inmates’ en de totale oppervlakte besloeg 48 hectare. Het gebouw is tot 4 maal toe uitgebreid (in 1859, 1866, 1881 en 1902). In 1911 woonden er 907 patiënten en werkten er 129 medewerkers, en het jaar erna woonden er zelfs 950 patiënten! Bracebridge Heath Asylum heeft uiteindelijk zijn deuren gesloten in December 1989.

Het gesticht heeft door de jaren heen veel verschillende namen gehad, de een nog langer dan de andere maar het meest voorkomende is “Bracebridge Heath Asylum”, de langste is “Lindsey and Holland Counties and Lincoln and Grimsby District Lunatic Asylum” en de meest recente benaming is het eenvoudige (en misschien ook een beetje misleidende) “St.John’s Hospital”.

Het gebouw is enorm groot, Klik hier voor een sattelietbeeld op Google Maps. Je vind er eindeloze rijen eenpersoons cellen verdeeld over een mannenvleugel, een vrouwenvleugel en een kinderafdeling (compleet met kleurrijke tekeningen en muurschilderingen, nu heel erg verweerd).

Sommige ‘bewoners’ werkten er op het land waar ze groenten verbouwden. Op het stuk land stond ook een huis voor de directeur, woningen voor de zusters, een watertoren en het had zijn eigen kerkje, mortuarium en een begraafplaats van 60 vierkante meter.

De bewoners van St. Johns werden vaak ‘visitors’ (bezoekers) genoemd, terwijl de meesten er nooit meer uit zijn gekomen. Documenten uit de Lincolnshire archives dateren vanaf de opening van het gesticht in 1852 en bevatten nogal veel gecensureerde teksten. Sommige documenten hebben zelfs een ‘100 year closure period’ wat betekend dat ze pas na 100 jaar vrijgegeven mogen worden!

Het gesticht werd in de periode 1940-1943 tijdelijk ook gebruikt als ‘Wartime Emergency Hospital’ om gewonde soldaten te behandelen. Om plaats te maken hiervoor hadden ze alle vrouwelijke bewoners naar andere gestichten verhuisd, en de meesten zijn daarvan na de oorlog weer teruggeplaatst.

Na het horen van veel sterke verhalen over geestverschijningen in de vorm van een opgehangen man, een stoel die ’s nachts verschoof in de hal en een foto van een meisje die als je hem plat legde de ochtend erna rechtop stond, is er in April 2005 een ‘officiëel’ paranormaal onderzoeksteam op bezoek gegaan. Dit was in de ‘homestead’ een oud deel van het gesticht, ooit via tunnels verbonden aan het grote gesticht en nu een pub. Na een aantal interviews en een gezellige nacht was toch de conclusie dat er niet echt iets aan de hand was.

Uiteraard waren we niet de eersten die de spanning niet konden weerstaan. Even googelen brengt je al snel naar verslagen en heel veel foto’s. Klik hier voor de website van fotograaf Jane Wright, een van de betere verzamelingen, Of hier voor een mooie serie op ‘The UK UE Urbex Urban Exploration Forums’, speciaal voor mensen die naar dit soort locaties op zoek zijn om foto’s te maken.

Voor de bezorgden onder jullie, het was erg spannend maar we hebben het allebei overleefd. Uiteindelijk kwam een poolse opzichter ons van het terrein af escorteren. Hij had daar mensen werken en die waren geschrokken van onze geluiden en voetstappen blijkbaar. Hij zag er opgelucht uit toen hij ons zag (teon we alweer buiten waren). En met een vriendelijke glimlach op ons gezicht waren we zo weer op pad naar het volgende dorp.

Tot slot wil ik nog even duidelijk maken dat ik dit al dit onderzoek pas na het bezoek heb gedaan… Brrr!

Daywalk

30 november 2009

Afgelopen zaterdag zijn Pieter en ik aan de wandel gegaan. Deze keer geen 80liter en drie maal ons lichaamsgewicht op de rug, geen tent, geen kookgerei geen lamp (al was dat laatste nog zo slecht niet geweest) maar gewoon een dagje de benen strekken door de omgeving. We hebben fijn weer gehad, dat betekend geen regen maar het was wel erg guur en koud. Maar goed daar kun je je makkelijk op kleden. De avond vantevoren even snel op internet gekeken welke dorpen we aan gingen doen en de voorbereiding was klaar. Om 11 uur in de morgen vertrokken na een lunchpakketje gemaakt te hebben. Nog even een pitstop bij de Tesco’s voor snacks (alleen boterhammen is natuurlijk ook niet leuk) en door de ‘bergen’ in (klik op de foto voor een vergroting). Eerst zijn we even langs het oude verlaten gekkenhuis gelopen. Natuurlijk hebben  we ook een gat in het hek gevonden en zijn we naar binnen gegaan, maar die ervaring is een eigen post waard, komt eraan! En daarna door naar Waddington RAF Airport waar een stuk of 7 grote vliegtuigen stonden met radarkoepels (AWACS) die we weliswaar van redelijk dichtbij konden bekijken, maar wel door twee hekwerken en land een grote schutting af. Toch wel tof om te zien. In de verte nog een straaljager gezien en toe we verder liepen ook bij de lampenclusters voor de landingsbaan geweest. Wees gerust, ze staan er nog allemaal, slechts heel even getwijfeld maar we hadden ons bedacht dat we liever toch geen vliegtuigongeluk op onze naam hebben staan. Zo van dorp tot dorp gelopen, nog een lokale kerstmarkt weten te omzeilen. Het werd donkerder en kouder dus even snel de pub in gegaan voor een pint en de laatste 8 minuten van een rugbywedstrijd op tv (Ierland vs. Zuid Afrika, was erg spannend) en daarna weer door naar huis. We waren fijn op tijd voor Ruud zijn avondeten en buiten dat dat erg lekker was hadden we ook goed honger dus het was zo verdwenen. Erg tof om weer eens iets actiefs gedaan te hebben in het weekend en een stukje van de omgeving gezien te hebben. Maar… nu heb ik wel weer heel erg veel zin om de uitdaging van Schotland weer op te zoeken…

Lincoln Ink II

19 november 2009

Het was wederom een groot succes. Ik denk zelfs een groter succes dan ooit tevoren (en dat al bij de tweede editie!). In het begin zoals gewoonlijk weer heel even twijfel of het wel druk gaat worden, maar op het hoogtepunt van de avond was het vastelaovend-op-de-mert-druk. Schouder- en ellebogenwerk en drank over je handen dus. Hier onder een selectie van de foto’s.

Mooie groepsfoto, meeste derde jaars, maar ook een paar tweede en zelfs eerste jaars CA studenten.

Ik vond Jan zijn ‘Pia’ tattoo zo mooi, dat ik besloten had er ook een te laten zetten. Uiteraard zonder dat hij dat wist. Leuke verassing.

De dames hadden zich ook goed uitgeleefd met de stiften en fineliners.

Ik met Renee, een meisje uit Australië dat op haar rondreis rond de wereld nu een stop in Lincoln heeft gemaakt.

Op een gegeven moment op tactische plaatsen een paar stiften laten rondslingeren, waar rijkelijk gebruikt van is gemaakt.

We hadden ook twee gasten uit Rusland en Letland, die iedereen van Russische uitspraken wilden voorzien.

Op de achtergrond sieren de posters die we gemaakt hadden de woonamer.

Desperadoooo (veur Sjtannie!)

Jan aan het kelneren met een aantal alcoholische tractaties waar we onze gasten mee hadden voorzien.

Mooi portret van Annelies, Stefan en zijn twee pilsjes.

Ruud uit Waalwijk heeft er hier volgens mij al zes op…

Maria Vyukhina (Russische klasgenoot) was de winnaar van een van de twee ‘Lincoln Ink’ shirtjes die ik had gemaakt voor de beste tattoo’s. Jammer alleen dat je de enorme draak waar ze mee gewonnen heeft niet ziet omdat ze het shirt aan heeft.

Drukte en gezelligheid, wat wil je nog meer.

Ook mijn Creatieve Wederhelft Andrew heeft zich goed vermaakt. Hij drinkt niet, maar weet met zijn fles Coca Cola de stemming er toch in te houden.

Ook fijn om te zien dat de zelfgemaakte tapinstallatie weer goed dienst heeft gedaan, cider van het huis voor iedereen!

HOT

16 november 2009

20091116 bart hot chilli

In de serie ‘discontinued brands’ voor 80 pence op de kop getikt!

Christmas

11 november 2009

20091110 ryanair

Geheel tegen mijn originele plannen in kom ik toch met de kerst naar huis. Was het eigenlijk niet van plan, maar Kerstmis in Lincoln is best wel depressief. Alle studenten zijn dan naar huis en dat maakt Lincoln een echte spookstad, dus daar keek ik niet echt naar uit. Deze keer vlieg ik niet alleen, want Pieter, Ruud en ik hebben samen geboekt. En, nog veel beter, ik neem voor de verandering niet drie keer mijn lichaamsgewicht aan bagage mee. Nee, deze keer licht bepakt dus alleen handbagage. Ik kijk er alleen hiervoor al erg naar uit. Wij vliegen meteen de dag na onze laatste verplichte lesdag naar huis. Dat is op vrijdag 18 December. Dan verblijven we in het vaderland tot 4 Jannuarie 2010. Kerstdiner met familie here we come!

“Trick or treat!”

1 november 2009

Opeens stonden er vier kindjes van ongeveer 7 jaar oud voor de deur. Ja, daar hadden wij buitenlanders niet aan gedacht, niets te snoepen in huis dus. Natuurlijk in de stad al gemerkt dat het eraan zat te komen, alles vol met grote rubberen spinnen, doodshoofden, ratten, grafstenen en ga zo maar door, maar het ‘Sint Maarten’ gedeelte was ons even voorbij geschoten.

Het is het weekend van Halloween, en dat is uiteraard een mooie reden om weer eens goed met zijn allen uit te gaan. Jan had Pia (zijn vriendin uit Finland) op bezoek, en Annelies had een verassingsbezoek van haar vriend Derk. Het was een echte verassing, maar ze moet het ergens wel angevoeld hebben want ze had een extra kaartje gekocht voor de Engine Shed. Spooooky… Maar goed, dus een leuke groep om mee ‘op jats’ te gaan. En zoals met alle feeten hier doet iedereen enorm zijn/haar best om compleet in thema goed voor de dag te komen. Ook wij waren voorbereid. Annelies en Derk gingen als guerilla jungle strijders, compleet met kogelriem en al. Stefan was koe, Jan en Pia waren voor de classieke opera/masquerade look gegaan en Pieter, Ruud en ik gingen als chirurgen.

Pieter had onze pakjes een tijdje geleden van ebay gekocht. Gisteren nog even drie tubetjes nep-bloed op de kop getikt en we waren voor een paar cent (of penny) helemaal de man. We zijn een beetje op tijd naar de Engine Shed vertrokken omdat Jan, Pia en ik nog geen kaartje hadden. Dan kom je daar en begint het lange wachten in de rij met 100 heksen, zombies, vampieren en weerwolven die geen kaartje hebben en allemaal naar het toilet moeten. Na grofweg 20 minuten gingen de deuren open en schuifelde we met zijn allen de Engine Shed in. Het was er er gezellig en er waren nog een hoop klasgenoten (of eigenlijk jaargenoten, want er zijn geen klassen in de 3e van Creative Advertising) en andere bekenden tegengekomen. Het was een geslaagde avond en zoals altijd zijn we met zijn allen via de Lincoln Charcoal Grill (kebabzaak) veilig met een bakje friet met kaas thuis aangekomen.

20091101 halloween

‘Hair by Gino’

23 oktober 2009

20091023 ink2_bart

Achter mijn poster zit een klein verhaaltje dat ik jullie niet wil onthouden. Ik had twee dingen bedacht, of bij de slagerij tussen het vleeswaar, of bij Gino van ‘Hair by Gino’. Het eerste thema laat zich raden, maar het tweede was eigenlijk mooier. ‘Hair by Gino’ is een heel klein kapperszaakje (iets groter dan mijn kamer) hier in Lincoln op Monks road. We komen hier iedere dag lang op weg naar school en terug. Dit is een eenmans zaakje gerund door een oude italiaan genaamd Nuccio ‘Gino’ Scumaci. Het is een zaakje met enorm veel charme en uitstraling, en de goedlachse vakman alleen maakt al dat ik soms wilde dat ik langer haar had zodat ik daar mijn haren kon laten knippen.

Ik had me bedacht om een ouderwetse scheerbeurt te faken met een ‘cut-throat’ (klapmes) bij hem in de zaak. Gewoon binnen gestapt en het idee voorgelegd, en de dag erna zat ik in zijn stoel met mijn gezicht in het schuim en Jan die om me heen vloog met zijn camera. Gino bewees ook kennis van fotografie te hebben door af en toe te vragen of er niets in de weg stond (moderne dingen die niet in het plaatje passen zoals föhns, scheerapparaten en moisturizers) en of het licht en de witbalans goed waren. Hij was buiten goedlachs ook erg gedreven en gebrand op een mooie foto en een kapper van de oude stempel (hij zit al meer dan 40 jaar in het vak, weet ik door het oude krantenartikel aan de muur) die zijn praatje wel klaar heeft. Een echte entertainer. Vandaag even langs gegaan om het resultaat te laten zien, en ook hij was erg tevreden. Binnenkort maar een printje laten maken en bij hem afgeven.