Andrew Godbehere

Even voorstellen, Andrew Godbehere. Andrew (Andy voor bekenden) zat vorig jaar ook in de tweede van Creative Advertising, maar niet in mijn klas. Ik kende hem wel van zien in de studio, en op feesten en partijen. Hij was op ons ‘Nederlands’ themafeestje verkleed als mij gekomen. Hij zat een beetje in de zelfde situatie als ik, namelijk zonder partner. In onze klassen zaten 2 of 4 man die de moeite waard zijn om mee samen te werken, maar die hadden samen al partnerschappen gevormd. De rest van onze klassen bestonden uit mensen die niet gedreven zijn, andere ideëen hebben, of gewoon ronduit vervelend zijn. Maar afgelopen jaar konden/ mochten we niet samenwerken van onze docenten omdat we in verschillende klassen zaten. Dit jaar hebben we dat probleem niet meer, omdat er geen klassen meer zijn maar gewoon een grote studio met 57 mensen die in het derde jaar zitten.

In ons vak is het namelijk gewoonte dat je als ‘creative couple’ gaat soliciteren, dus niet alleen. Je bepaald wie van de twee de art director is (plaatjes-man) en wie de copywriter (woorden-man) en maakt een ‘book’ oftewel een portfolio en gaat de agencies af op zoek naar een stage/ baan. Het derde jaar in onze opleiding heeft als doelstelling iedereen een zo goed mogelijk portfolio op te leveren waarmee daarna de jacht op werk kan beginnen. Het is dus wel zo fijn als je aan het begin al een vaste partner hebt, waarmee je dit portfolio kan opbouwen gedurende het jaar.

Andrew is nu mijn ‘creative partner’ alsmede een hele goede copywriter in de maak. Het zou ook vreemd zijn als ik als buitenlander de taalspecialist van ons twee zou zijn. We hebben ons eigen bureautje ingericht en werken nu aan iedere brief die we krijgen met zijn tweëen. Dit gaat erg fijn, we kunnen het goed met elkaar vinden en kunnen ook nog goed werken met elkaar. We zitten veel op een lijn, maar verschillen ook genoeg van mening om elkaar te kunnen uitdagen. Maandag gaan we een gemeenschappelijk ‘book’ samenstellen om aan agencies te kunnen laten zien. Andrew woont in Sheffield en is een van de uiterst zeldzame Engelsen die niet van voetbal houden. Andrew is wel een sportman, hij speeld en traind jeugd in zijn lokale ijshockey vereniging. Weer eens wat anders. Vaak (tot last of vermaak van anderen) vind je ons motown klassiekers zingend in de studio. Ik heb wel een goed gevoel bij deze samenwerking…

Danesgate Productions

Net eindelijk een project voor school afgemaakt, we moesten met drietallen een intro voor een film gaan bedenken, opnemen en nabewerken. Ik heb hier met Neil en Stefan aan gewerkt. Het heeft veel tijd en moeite gekost om alle nabewerking goed te krijgen maar het resultaat is best wel in orde.

Tickets Tickets Tickets

Roep het, en ik het er kaartjes voor. Ten eerste heb ik mijn terugreis geregeld en een vliegticket geboekt. Ik vlieg woensdag 6 mei weer terug naar Zitterd voor slechts 43 pond. Het is niet te geloven maar dan begint mijn zomervakantie al. Ik hoef niet alleen te vliegen, buiten Jan vliegt mam namelijk ook mee. Mijn moeder komt me namelijk nog voor de zomer (in haar meivakantie) opzoeken! Mam komt zaterdag 2 Mei aan op het vliegveld in East-Midlands, waar ik haar ga ophalen met de trein en de bus. Dit betekend dus een retourticket voor mij om haar op te halen, een retourticket voor mam om van het vliegveld naar hier en weer terug te komen, twee enkeltjes voor Jan en mij om met mam weer terug naar het vliegveld te gaan als we naar huis gaan… EN, voor iedere keer op en neer een bus kaartje voor iedereen heen een terug. Gooi daat nog eens twee enkeltjes Lincoln-Edale bovenop (voor Pieter en mij als we gaan kamperen, we nemen dan de trein naar de rand van het grote natuurpark) en je zit net over de 70 pond. Hoppetee…

Heineken

In afwachting van de verhalen en foto’s van het afgelopen weekend kunnen jullie hier even naar kijken. Een eenvoudig ideetje even snel uitgewerkt tot een postertje.

Formative Assesment Semester A

Door mijn geweldige ervaringen met het openbaar vervoer heb ik mijn presentatie op school gemist, maar dat was niet erg. Ik heb zo snel mogelijk iemand thuis een briefje laten typen en af laten geven op school, maar er was wel een mouw aan te passen gelukkig. Ik kon misschien vrijdags ertussen geschoven worden, maar dat werd lastig omdat dat al de drukste dag was. Uiteindelijk alles maar in orde gemaakt en gezorgd dat ik er vrijdagochtend met al mijn werk was. Dat moest zowiezo omdat ik ook werk had gedaan in tweetallen dat dat ook bij de ander bij de presentatie moest staan. Alles was in orde. Helaas was er geen plaats meer voor mij. Ik heb daarom met twee anderen mijn presentatie gisteren moeten doen.

Ik kan kort zijn (maar dat doe ik niet) het was heel erg goed! Ze houden een systeem aan waarbij 1 het hoogste is, maar eigenlijk ook meteen onhaalbaar. Dat is als de docenten zeg maar jaloers zijn en je een baan aanbieden. Dat hebben pas 3 mensen ooit gehaald. Daarna het be een 2.1, 2.2 of een 3. Een drie is slecht, dan moet je rap aan het werk om te zorgen dat je op de opleiding blijft. Een 2.2 is goed to heel erg goed (je kunt een low, medium en high 2.2 hebben) en een 2.1 is uitstekend.

Mij werd eerst gevraagd waar ik mezelf inschatte op die rangschikking, ik gokte op een middelmatige 2.2. Maar Mike was het daar niet mee eens, hij vond me een ‘very, very high 2.2′ Op het randje  2.1. Na afloop van het gesprek vroeg hij me wat ik er uiteindelijk van vond. Ik vertelde hem dat ik het een beetje vervelend vond dat ik net tegen een 2.1 zat en hem misschien wel had kunnen halen. Hij vertelde me dat een 2.2 voor mij een geweldige score was, en een 2.1 bijna onhaalbaar (dat hebben slechts 4 of 5 mensen van het tweede jaar gehaald bij deze ‘Formative Assesment’) was als je bedenkt dat ik dit pas 4 maanden doe, en alle Engelse studenten al een jaar en 4 maanden.

“Shit Bart, don’t worry. You can sleep well on this! I’d say you are better than 80% of all the students in the second year now, be proud boyo!”

Kijk, dat horen we graag!

Wrigley’s

Een ander project dat we nu zo ongeveer aan het afronden zijn is er een voor een kauwgom merk. We moeten iets aan reclame maken voor een zelf te kiezen merk, en het moet iets te maken hebben met het verstandig en netjes weggooien van kauwgom i.p.v. het op straat uitspugen. Wederom een minder rooskleurige samenwerking met een klasgenootje van me. Je kan een partner krijgen die heel goed is, of een die dat niet is. Maar er is iets ergers, namelijk een die niet praat. Mijn partner voor deze opdracht kent namelijk maar een uitdrukking, en dat zit ergens tussen onverschilligheid  en afkeuring in. Heel fijn. Ik kan ideëen blijven verzinnen, alles krijgt dezelfde reaktie, en daar word je gek van. Het is namelijk niet erg leuk om door iemand die zelf niets aan het hele project toevoegt alleen maar afkeurende blikken krijgt. Dan maar iemand die meedenkt en het af en toe gewoon zegt als ik een idee voorleg dat nergens op slaat, maar ook kan laten merken dat hij/zij iets wel waardeerd. Ik heb haar op de proef gesteld door een verschrikkelijk concept voor te stellen. Kreeg ik weer hetzelfde gezicht voorgeschoteld. Ook heb ik op een gegeven moment gedacht ‘nu ga ik ook eens niets zeggen’. Dat resulteerde dus in een indrukwekkende 25 minuten doodse stilte, die ik langer had kunnen rekken als ik er zelf niet helemaal gek van werd. Ik heb een dag van 11:00 tot 17:15 gewerkt met haar, en ongelogen, meer dan 15 zinnen heeft ze me niet gegund die dag. Beetje frictie dus… Maar ik laat me natuurlijk niet uit het veld slaan door zoiets, ik word er hoogstens een beetje directer en ongenuanceerder van. Op een gegeven moment heb ik iets in de zin van ‘En nu heb ik erg genoeg van, we doen dit, op deze manier, en ik wil er niets meer over horen!’ gezegt. Mijn beloning, een welgemeend ‘whatever’…

Hieronder een van de 4 advertenties die ik onder erbarmlijke toestanden uit mijn mouw heb weten te schudden, onder toeziend oog van the wicked witch of the west. Geen baanbrekend werk, maar gezien de omstandigheden toch wel een beetje meesterwerkjes. De truuk zit hem in de verpakking, deze kauwgomstrips zitten per 10 stuks verpakt in een pakje, en hebben ieder een eigen ‘wrapping’ waar ik (techisch gezien ‘we’ maar daar wil ik het niet over hebben) dan stripjes op zet aan de binnenkant. De advertenties moeten daar niewsgierigheid naar opwekken. Deze opdrachtis een contest, maar ik ga er maar voorzichtig vanuit dat ik die niet ga winnen. Het blijft een creatief vak, en met een vogelverschrikker als partner ben je nou eenmaal niet zo heel creatief. Er staat na Kerstmis een nieuwe contest op ons te wachten, die is een stuk lastiger en belangrijker en daarvoor heb ik al een fijne partner gestrikt, gelukkig. Nieuwe ronde, nieiuwe kansen zullen we maar zeggen.

Ogilvy

Eindelijk is het zover, mijn eerste vakantie sinds ik hier in Engeland ben. De laatste week voor de vakantie was erg druk, heel veel werk dat allemaal af moest in deze laatste week. Op school was het alle dagen een drukte van jewelste en iedereen die moest natuurlijk heel veel printen en plotten, dus die apparaten draaiden ook overuren. Beetje een gestresste sfeer op het Thomas Parker House. En ik moet zeggen, voor mij waren het ook niet de meest fijne dagen. Ik had twee verschillende partners voor twee verschillende projecten waarmee de samenwerking niet echt soepel verliep. Een opdracht hield in dat we met z’n tweëen een onderzoek naar een gegeven Advertising Agency moesten doen, en dat ik de vorm van twee A2 borden moesten presenteren. In het begin van dit project had mijn partner de brief (de uitleg van de opdracht op papier) kwijt gemaak, en toen wisten we niet meer welk bureau we toegewezen hadden gekregen. Toen heb ik zelf maar geregeld dat we een nieuwe kregen bij Mike Belton, onze mentor en ook diegene die deze opdrachten had uitgedeeld. Uiteindelijk heb ik een belachelijk stukje informatie (zo van internet getrokke, en niet echt bewerkt) met wat plaatjes (die veel te slecht waren om te gebruiken) in een word document gekregen. Niet heel erg professioneel of behulpzaam dus. Uiteindelijk heeft de ondergetekende er nachtwerk van moeten maken (maar dat komt ook wel een beetje omdat ik niet ’s werelds beste planner ben  moet ik toegeven, hoort erbij) en het hele werk maar alleen gedaan. Maar gelukkig was Mike heel erg tevreden, job well done!

 

Mohawk Holiday

Vandaag nog even mijn haren getrimd. Ik heb een hele fijne tondeuse waarmee ik en Pieter onze haren altijd zelf mee doen, alleen de nek doen we bij elkaar want dat kunnen we niet goed zelf zien en doen. Vandaag in een gekke bui besloten een stukje te laten staan, een vakantiehanekammetje zeg maar. Waarschijnliijk gaat hij er een deze dagen weer af, maar ik wil jullie deze angstaanjagende foto toch niet onthouden.

Meccano

Voor het vak ‘Art Direction, Still and Moving Image’ heb ik nu een project afgerond dat ik samen met Keighley heb gedaan. We moesten een oud merk opnieuw in de markt zetten. We moesten drie foto’s maken van het product, en dan op drie heel verschillende manieren of stijlen. Wij kregen Maccano toebedeeld. Hieronder een selectie foto’s waar we wel tevreden over waren.

Prittstick

Deze advertentie heb ik gemaakt voor Gyles ‘conceptmonster’ Lingwood in de lessen Design for Advertising. We moesten Pritt promoten doormiddel van een voordeel voor de klant. Om even een quote aan te halen: “Features booooo, benefits yeeeaaaaaaahhh!” (Gyles) Met andere woorden je verkoopt mensen bij de Gamma geen boortjes maar de gaten die ze ermee kunnen boren. Dus ik probeer geen plakstift te verkopen maar de tijd die ze besparen met Pritt omdat die zo snel werkt. Even de strategie in het kort.