Ben je lekker op Werchter in België van het weer, de muziek en de drank aan het genieten, krijg je honger. Dan ga je natuurlijk frieten eten, of een hamburger, of allebei. Je zoekt je een echt Belgisch ‘frietkot’ op wielen op (ik heb de nummerplaat gecontroleerd, het was een echte) en wacht totdat je bestellen mag. Je kijkt een beetje rond nadenkend over hoe lekker dat eten zo zal smaken totdat je oog op iets anders valt… Tof hè!
Een nieuw schooljaar, een nieuw avontuur, een nieuwe (kleine, bruinglazen) mijlpaal op de 25ste. Natuurlijk nog niet veel gebeurt in Lincoln, dan maar even snel terugblikken op de vakantie en vooruitblikken op komend jaar. Even dan. Vakantie was lekker, weer thuis zijn, bekenden zien en spreken, niet hoeven koken/ poetsen/ wassen (beetje poetsen wel, de zolder was een beetje stoffig) en meer van dat soort ervaringen. Na het uitstapje naar Parijs met Stan, en het rondje-Nederland met mijn engelse gasten eigenlijk niet zo heel veel spannends meer gedaan. Alleen gewerkt, bij de pub, bij Scholtens (boeken distibuteur op de Nusterweg) en wat klusjes hier en daar. Meest benoemenswaardige toch met Stan in de Lieropse bossen een theatervoorstelling opbouwen en afbreken. Dit was heer erg leuk om te doen, en zonder de aanvaringen met de processierups was het ongetwijfeld nog veel leuker geweest. Pinkpop en Werchter (een dag, maar wel erg TOF, hierover later meer) overleefd, en nu weer terug in Groot Britannië.
Mijn eerste zelf gekookte maaltijd weer gehad. Koolvisfilet in aluminiumfolie met een gesnipperde rode ui, knoflook, peterselie, knoflook, zout, knoflook, citroenpeper, knoflook en olijfolie in de oven, met aardappeltjes en broccolie met een knoflooksausje. Weer met Stefan (die inmiddels wel weer terug in Engeland is, maar veel heen en weer is aan het rennen om zijn engelse vriendin te verhuizen en plezieren) naar de winkel gegaan om van de wekelijkse aanbiedingen aan pils gebruik te maken. Weer boodschappen gedaan en de ijskast een beetje gevuld. Onze poolse buren weer gehoord maar niet gezien. En ook weer in mijn engelse bed geslapen. Het went allemaal weer snel. Het is alleen nog wat te rustieg hier, beetje saai en eenzaam zelfs. Ik was de eerste terug en op Stefan na die er niet veel is en nu weer naar Hull gaat om de verjaardag te vieren van Brittony, zijn meisje. Het is nu wachten op Pieter, die komende woensdag terug komt (dan is Stefan er ook weer fulltime) en de dag erna Ruud en de week erna Jan. En op het einde komt zelfs Annelies weer terug, maar dat is net voordat de school weer begint. Ik ga zo eens een rondje lopen door de stad, kijken of daar alles nog hetzelfde is… Daag!
Wie-o-wie is dit? Denk de baard, snor en coupe weg en je zit in de buurt, diegene die het eerst een correct antwoord geeft wint een jaar lang gratis luiers!!!*
*disclaimer: Is niets van waar, er is geen prijs. Zelfs niet één luier…
Maar dan ben je er nog niet, voor dat je klaar bent om te betalen doen ze een aantal trukjes met verzekeringen/ extra bagage en belasting en dan zit je al gauw op €65. Ik was op het vliegveld aangekomen met Stan en Jeroen om er vrij vlot achter te komen dat ik moest gaan bijbetalen voor mijn gewicht aan bagage, iets waar ik wel rekening mee had gehouden. Maar dat ik met bijbetalen voor een tweede koffer nog steeds maar 15 kilo in totaal mocht meenemen had ik niet verwacht (was vroeger 20 kilo). En dat de afzetters je dan (HOUD JE VAST!) €15,- per kilo laten betalen… Dat is wel heftig. Nu weet ik wel waarom Ryanair hun vluchten zo goedkoop aanbieden, ze verdienen hun geld duidelijk op een andere manier. Een fijn begin…
We hebben traditiegetrouw nog samen een maaltijd genuttigd in het vliegveld (pils, friet en een enorme hamburger) en toen mocht ik afscheid nemen en door naar de check in met mijn (ook best zware) handbagage en een extra paar schoenen in de hand. Ik zoek de spanning wel een beetje op. Gelukkig ging het van daar af aan wel lekker. Security was geen probleem, en ik kon na een bezoek aan het toilet al binnen een paar minuten door naar de paspoort controle en direct het vliegtuig in. We vlogen op tijd en ik stond al snel zonder problemen met al mijn bagage op Engelse bodem. Snel door om een treinticket te kopen. Met wat gedonder met bankpassen en geld afhalen was dat ook nog gelukt, ik mocht mee met de laatste trein richting Lincoln.
Helaas niet de directe verbinding, maar via Londen. Dat betekende tussendoor nog een stuk met de metro en in totaal 3 keer overstappen. En bedenk wel dat ik ten alle tijden een 80 liter rugzak van 16 kilo op mijn rug had, mijn handbagage van 12 kilo voor op mijn buik en mijn ‘tweede koffer’ in de vorm van mijn grote sporttas goed voor 14 kilo in de ene hand en een plastic zak met een paar schoenen in de andere met mij mee droeg. Slapen gaat ook niet als je al je bagage in de gaten wil houden, niet weet wanneer je volgende station komt en hoelang alles duurt met vertragingen en zo. Maar goed uiteindelijk wel in Lincoln aangekomen op de geplande tijd. Wel nog moeten rennen om de ene trein te halen (lees de tweede regel van deze alinea nog eens) en met vertraging van die trein maar moest hopen dat ik de volgende nog kon pakken. Ik vond dat ik mezelf wel mocht tracteren op een taxi van het station naar het huis. 6 Pond en 40 pence verder stond ik voor de voordeur.
Ik heb na een tijdje een beetje gezweet te hebben geïnversteerd in twee externe harde schijven van het merk LaCie. Mijn oude externe schijf (400GB) die begon namelijk een beetje kuren te vertonen, ik mocht er al niet meer aan komen (draadbreuk) en soms viel hij gewoon zonder waarschuwing uit. Ik moet wel eerlijk zijn, het zal er mee te maken hebben gehad dat hij een half jaartje boven op mijn subwoofer gestaan heeft (en die dingen zijn niet zo goed bevriend met magneten), maar het was toch wel eng. Opeens besef je je dat als die nou eens kapot zou gaan, dat je je dan ALLE foto’s die ik ooit gemaakt heb kwijt ben, en ook meteen ALLE muziek, films, schooldocumenten en werk. Niet zo’n fijn gevoel dus. Maar nu ben ik trotse bezitter van een grote (desktop) externe schijf van 1TB en een kleine (die werkt zonder stroomtoevoer van buitenaf) van 500GB. En die grote heb ik dan nog gesplitst zodat ik er TimeMachine (het back-up programma van Apple) op kan draaien. Een stuk beter bekeken nu. Meteen maar ‘even’ mijn muziekcollectie bijgewerkt en omgezet naar de kleine schijf, heb ik me weer behoorlijk wat tijd niet hoeven vervelen zeg maar.
Ik heb me voor Scouting weer eens kunnen storten op het ontwerpen van de kampshirts voor de Pivo’s, de Welpen en Kabouters en de Verkenners.
Daarna heb ik Keighley en Sophie nog een weekje op sleeptouw gehad hier in Nederland. We zijn lekker gaan BBQ’en bij Stan in Susteren, rondgereden in drie landen (nu hoef ik jullie niet uit te leggen dat dat voor touristen leuker is dan voor ons, je bent al snel in Maaseik), heerlijk gegeten bij Dolly Dimples, heerlijk gegeten thuis, heerlijk gegeten bij Jan in Maastricht een dag in Amsterdam geweest (waarvan de planning helemaal in de handen van Jeroen lag) en uiteindelijk in Einhoven beland omdat de dames van daar weer terug naar huis vlogen. Het was erg gezellig vond ik, en ik geloof dat de gasten ook niets te klagen hebben gehad. Heel apart zo’n vakantie in eigen land…
Onderweg van Parijs naar Nederland.
De touristen op de brug in Maastricht, onderweg naar Jan.
Genieten van het weer en een drankje op het terras in Maaseik.
In de pub.
Knuipke-los b.v.
In de Universiteitstuin (hortus botanicus) in Amsterdam, erg tof om eens gezien te hebben!
Bruin café ‘de Beijaard’ in Amsterdam. En nee, die shirts waren niet afgesproken.
De foto’s staan niet in chronologische volgorde merk ik, maar daar merken jullie niets van.
In het park in Eindhoven. Beetje liggen en eendjes kijken.
Op de brögk euver de baek.
Ik ben met Stan twee klasgenootjes gaan opzoeken in Parijs (waar we gezellig twee nachtjes bij mochten logeren). Zij zaten daar met een stel vriendinnen die ik ook allemaal kon in een appartementje gehuurd. Zij waren er al een kleine week, en wij kwamen de laatste twee dagen nog even een beetje opleuken.Het was meteen al erg gezellig, al was het voor ons wel een beetje alsof we in een sex and the city-achtige meidenvakantie film gedropt werden. We hebben wat gewandeld, beetje sightseeing, lekker eten en af en toe nog wat gedronken, al moet ik zeggen dat ik van een glas bier (pint) voor 8 euro wel schrik…
Wij bij de Eiffeltoren.
Mijn klasgenootjes Keighley en Sophie.
Nogmaals de Eiffeltoren.
The-8-euro-pint. Heb ik heel rustig opgedronken.
