Lynx

Voor het vak Digital Design and Depiction (computerles in o.a. photoshop, illustrator en indesign) moeste we laatste drie illustraties maken met Illustrator. We kregen ieder een ander product toegewezen en moesten die illustreren in een vantevoren geresearchte (oude) stijl. Ik kreeg Lynx toegewezen (Zo heet de Axe deodorant hier) en besloot het in WW2 propaganda stijl te illustreren. Dit was erg leuk, maar ontzettend moeilijk en tijdrovend. Ik denk dat ik gemiddeld per illustratie 3 uur werk erin gestoken heb. Maar ik ben wel heel tevreden met het resultaat. Hieronder de drie illustraties.

Full Image

Ik heb samen met mijn klasgenoot Ron voor de les ArtDirection, Still And Moving Image een tijdje terug een aantal foto’s moeten uitzoeken, analyseren en bespreken. We moeten toen twee foto’s uit onze 10 in totaal uitzoeken en die een beschrijving geven die niet te concreet was zodat we de week erna zelf aan de slag konden met de camera om een nieuwe foto te maken die heel anders was dat de orginelen maar toch binnen de omschrijving viel. Was best een aardige opdracht, ik had gelukkig al vier jaar les in fotografie op zak. Deze opdrachten kosten meestal veel tijd en planning, maar hebben doorgaans niets of weinig met Creative Advertising te maken en zijn voor ons een beetje saai. Maar ja, we maken er maar het beste van. Hieronder de twee foto’s die wij gemaakt hebben met de beschrijving.

‘Sense of childhood.’

‘Flight of stairs rising out of desolation.’

Amsterdam/Netherlands/Party

Hier een verslag van ons tweede huisfeest voor mede Creative Advertising studenten. Het thema dat mijn huisgenoten bedacht hadden was Amsterdam/ Nederland. Ik ging als Willy Dullens, de uit Broeksittard afkomstige voetballer van het jaar 1966 die bij Sittardia begonnen is en uiteindelijk vier keer voor het Nederland Elftal heeft mogen uitkomen. Helaas hield het daarna op, omdat hij met een heftige knieblessure zat. Hij zei zelf ooit ‘Ik kon er nooit zo goed tegen als men zei dat Cruijff beter was dan ik’. Johan Cruijff zei over hem dat hij technish een beter voetballer was dan hijzelf. Een voetbalreporter zei ooit over hem ‘Nederland heeft zijn beste voetballer nooit echt leren kennen’.

De meeste gasten hadden niet echt veel met het thema gedaan deze keer, op drie jongens na. Adrew, Josh en Neil hadden zich bedacht om als mij, Stefan en Pieter te komen. En dit was ze ook geweldig goed gelukt. Hierboven zie je mij met mijn dubbelganger Adrew Godbehere.

Dit zijn Neil (uit mijn klas) als Pieter en Josh (uit klas C, daar voetbal ik mee) als Stefan.

De ‘orginelen’.

Willy Dullens in onze keuken, met een glaasje Cider (Veur Jeroen en Stan; dae kraom oet die bóm, mer dan ach lieter volle shaz!) uit eigen tap! Jawel, het is ech waar! Ik had een tapkraan meegenomen en die heb ik met Pieter nu aan het werk ge-MacGuyverd! Met een 8 liter gifspuit voor de tuin (schoongemaakt met kunstgebit-tabletten om de plastic geur en smaak eruit te krijgen) en een gereedschapskist kom je erg ver. Weer een mooie toevoeging aan ons huisje, dacht ik zo!

Jan aan de hamburgerbakkerlaardij.

Rokers, niet-rokers en een ‘gevonden’ verkeersbord in de achtertuin.

Ruby en Sophie, twee klasgenootjes van Stefan, Annelies en mij.

Het was niet zo druk als we hadden gehoopt (waarschijnlijk door drukte rondon schoolwerk, projecten en veel andere feestjes die avond) maar iedereen scheen zich goed te vermaken.

Ik met Adam op de foto, een goede vriend die ook bij Jan en mij in het Gaelic Football team zit.

Sophie en Keighley (ook wel Keith) twee klasgenootjes van me gehuld in een Nederlandse vlag, die uiteindelijk (per ongeluk?) ook met ze mee naar huis is gegaan. Maar excuses zijn al aangeboden en de vlag is onderweg terug naar hier heb ik begrepen. Het was ook wel koud die nacht…

Dus in het kort een erg leuke en gezellige avond zonder zorgen, het had wat drukker mogen zijn maar de gasten die er waren hebben een goede avond gehad. Het was ook weer behoorlijk laat dus dat is een goed teken. Op naar het volgende feest!

Nationals

Je zou zeggen na een weekje ben je wel weer uitgerust, maar dat is niet zo. Ik heb gisteren verschrikkelijk geslapen en was daardoor vandaag niet veel waard. Ik heb me niet verslapen en mezelf vanmorgen om 8:45 naar school gesleept om daarna naar huis te gaan en ben na een uurtje of anderhalf huiswerk gemaakt te hebben met Stefan het bed in gekropen nadat ik op de bank voor de tv in slaap was aan het vallen. Net voor het avondeten (dat trouwens erg goed was, varkenshaasjes met pepersaus en frietjes en worteltjes met boontjes) opestaan en daarna even eentje gaan drinken met Ruud (voor de verandering ook echt maar eentje!) en daarna met zijn allen hier thuis een filmpje gekeken. Of ja, niet echt met zijn allen. Jan is op een soort van blind date naar Londen voor het weekend, en Annlies is met haar moeder ook een weekend je naar Londen (toeval?). Het was dus Pieter, Ruud, Ik, stefan en Brittony (UN vriendinnetje van Stefan). Maar goed, tot zover heeft dit nog niet veel te maken gehad met de titel van deze post.

Vrijdag 6 Februarie vertrokken we om 13:30 naar Birmingham. Nadat ik met mijn afgeladen sporttas, handbagage en de ballenzak (voor de duidelijkheid, het net waar alle voetballen van de club in zitten) naar de bibliotheek ben gerend zijn we in de bus gekropen en ging het avontuur van start.

De echte kenners hadden me er natuurlijk al uit gehaald, maar ik ben dus dat voorhoofd onder in de foto. Achter me zit Giles uit Australië, daar acher  van links naar rechts Mike, Colin en Jame (lees: Jamie) met de koptelefoon op. Daar achter Humphrey met de muts op, wee PEter (kleine Pete) en Joe. Op de achterste rij zie je nog Narrel (BBQ) en een klein stukje van Paul. Jan en Matt staan er net niet op omdat die met mij op de voorste stoelen zaten.

Eenmaal aangekomen snel de tassen uit de bus, inchecken en na de kamers verdeeld te hebben (twee keer 4 personen en een keer 6) even de bedden uitproberen (yes! stapelbedden!) en de stad in voor een wandeling.

Birmingham is een erg moie stad, en ook een erg grote. Op Londen na is het de grootjes stan van Groot Britannië met ongeveer 1.010.200 inwoners. Heel apart ook het enorme winkelcentrum genaamd ‘The Bull Ring’. Het is niet de grootste shopping mall van Engeland (er zijn er nog 10 die nog groter zijn) maar wel de drukstbezochte met ongeveer 36.5 miljoen bezoekers per jaar. Het teld drie verdiepingen en 140 winkels verdeeld over 125.300 vierkante meter. Ow, en je mag er geen foto’s maken van de beveiliging.

Toen we onze benen weer genoeg gestrekt hadden en we allemaal broodjes en sportdrankjes van de Tesco gekocht hadden zijn we terug gagaan naar het hostel en hebben we van Paul een briefing gekregen over de grote dag erna. We hebben de tijden doorgenomen, en de wedstrijden een voor een doorgenomen. De spanning is af te lezen.

Nadat alles duidelijk was en we elkaar nog even opgepept hadden zijn we samen met zijn allen een hapje gaan eten in een pub niet ver van ons hostel. Het eten was er lekker, de porties waren ruim en de prijs niet te hoog, goede zaak dus.

Zaterdag was de grote dag van de wedstrijd. Ik had geen oog dichtgedaan. Niet van de spanning maar onze vriend Giles miste het tropische weer van Australië een beetje en had zich bedacht dat hij de verwarming bestwel vol open kon zetten voor hij ging slapen. Hij was de enige die die nacht op onze kamer goed geslapen had. We zijn om 7:30 opgestaan om onze ontbijtjes op te eten, de spullen te pakken en naar de sportvelden te rijden. We waren de eersten die ter plekke waren. Nadat we een voor een de andere teams aan zagen komen zijn we ons gaan omkleden in een kleedkamer die ook maar net groot genoeg was, wel gezellig. Toen begon de sfeer echt op te komen, en hadden we er echt zin in. Daarna even een warming up gedaan en de eerste wedstrijd gekeken.

Onze eerste wedstrijd speelden we tegen Huddersfield. Erg spannend toch wel, maar ook een enorme opluchting want we hebben gewonnen met 2-3 tegen 0-0 (2 goals ieder 3 punten en nog eens 3 losse punten boven de lat gehaald, 9-0 dus eigenlijk). Onze volgende tegenstander was een zware, Sheffield.

‘Jan, kom er bij.’

‘IK denk, dat we ze kunnen hebben.’

Nog even mijn ‘war-face’ voor de wedstrijd, en de strijders betreden het slagveld. En het was echt een slagveld, want binnen een halve minuut hadden we een gewonde. Matt had een heel ongelukkige botsing met twee anderen gekregen waar hij een hoofdwond en een hersenschudding aan over hield. Hij was echt even weg, en eeft de rest van de dag met een bebloed gezicht en een Rambo-esque verband om zijn hoofd gelopen. Uiteindelijk is alles goed gekomen en heeft hij er niets aan over gehouden, mede door de hulp van de medische crew van superteam New York. Dit gaf meteen aan wat een van onze grootste probleme was op dit toernooi, we hadden maar een wisselspeler en die was nu dus gepromoveerd tot een bazisplaats. Sheffield daarintegen wisselden aan de lopende band, waardoor ze met 7 wisselspelers eigenlijk nooit een vermoeide speler op het veld hadden staan. Ook werden ze ervan verdacht dat ze spelers uit andere teams en clubs ‘geleend’ hadden. We hebben deze wedstrijd verloren met 4 punten verschil, de precieze score weet ik niet meer. Dit was wel een tegenslag. De volgende match was die tegen New York, eveneens een hele zware tegenstander.

Deze ‘boys’ hadden 5 trainers, een masseuze en in totaal 24 spelers bij zich. En ze waren ook nog eens superfit. Ze vielen wel een beetje buiten het plaatje met hun Amerikaanse accenten en tenues in de kleuren van de Amerikaanse vlag met een ‘mooie’ print van een skyline van New York. Mooi voetbl speelden ze niet, maar de waren wel ongelofelijk snel. We hebben ze een mooie strijd gegeven maar moesten wel togeven dat ze echt onze meerderen waren. Op zich niet vreemd als je je bedenkt dat ze een selectieteam zijn van de staat New York met bijna 19.5  miljoen inwoners. Wij zijn een team waarvan het overgrote deel van de spelers dit seizoen de sport voor het eerst beoefenen. Ook gaan ze in Amerika iets anders om met sport en de financiering en zorg eromheen, heb ik het idee. Ik kan me niet voorstellen dat spelers van New York zelf de sponsoring regelen, of iedere week moeten bellen om bussen te regellen voor het vervoer naar de trainingsvelden, of af en toe de voetballen mee naar huis nemen om die mee de douche in te nemen (dit is echt de makkelijkste manier om ze schoon te krijgen, gewoon onder het douchen een beetje rondtrappen). Maar het was wel een spannende en interessante wedstrijd die we helaas verloren hadden. Op dat moment wisten we dat we niet door gingen naar de finale, omdat we hooguit derde konden worden.

Hierna hebben we nog drie wedstrijden gespeeld waar we er geen meer van verloren hebben. Hierboven een foto van onez match tegen Stirling, een team uit Schotland. We hadden de verdediging goed op orde, daar was geen speld tussen te krijgen. We zijn voor onze laatste match even lekker in de kantine gaan zitten omdat we drie wedstrijden moesten wachten. Daar was het lekker warm en moesten de voetbalschoenen uit. Lekker binnen zitten en 6 Nations Rubgycup op de beamer kijken.

Daarna moesten we nog een keer de voetbalschoenen aan de pijnlijke voeten schuiven en het koude veld op om de laatste wedstrijd te spelen tegen Aston. En dat was zwaar… Iedereen zat er goed doorheen, en na een tijdje opgewarmd en al onderuit gehangen te hebben was sporten buiten op het veld toch wel een grotere uitdaging dan de meesten van ons (en ook het andere team) aan wilde gaan. Wel na afloop nog even een teamfoto gemaakt. Eigenlijk twee, net als op de bazisschool. Een leuke en en een gekke!

We zijn die avond uitgegaan en veel te laat het bed in gekropen, en zijn zondag weer een beetje op tijd terug naar Lincoln gegaan. Iedereen was doodmoe en we liepen allemaal als een stel oude wijven van de spierpijn, niets wat ik niet verwacht had na dit weekend…

Helaas was dit het einde van het Gaelic Football avontuur dit jaar, maar gelukkig ben ik hier volgend jaar nog en dan begint alles weer overnieuw. Ik ga proberen om goed door te sporten en voor het begin van het nieuwe seizoen zo fit te zijn als team New York!

Amsterdam

Als vervolg van ons zeer geslaagde (en inmiddels beroemde/ beruchte) laatste feest voor studenten van Creative Advertising, Lincoln Ink, leek het ons weer tijd voor een nieuw feestje. Nu zeg ik wel ons, maar ik zelf moest via een uitnodiging op internet erachter komen dat we een feest gingen houden. Geen probleem. Het thema voor dit tweede feest is Amsterdam (of eigenlijk Nederland). Het feest is morgenavond en de posters (gemaakt door Pieter) hangen al weer een tijdje door de school verspreid. Gyles (het hoofd van onze afdeling) was er zelf zo over te spreken dat hij de prints van de poster die door de school hangen heeft bekostigd. Ik heb net even gecheckt, en we hebben pas 33 bevestigde gasten. Hopenlijk word dat nog wat meer. Natuurlijk presenteer ik later weer een verslag in woord en beeld van deze (vast geweldige) avond. Ik ben benieuwd.

Heineken

In afwachting van de verhalen en foto’s van het afgelopen weekend kunnen jullie hier even naar kijken. Een eenvoudig ideetje even snel uitgewerkt tot een postertje.

Ruud Kool

Een ode aan mijn huisgenoot Ruud Kool…

Cumann Lúthchleas Gael

Ge GAA (Gaelic Athletic Association, of wel Cumann Lúthchleas Gael) vierst dit jaar haar 125 jarig bestaan. De GAA is de overkoepelende organisatie die de sporten Gaelic Football en Hurling onder zijn hoede neemt. Twee weken geleden openden ze het nieuwe GAA Seizoen met een bom van een wedstrijd tussen Dublin en Tyrone (de winnaars van de laatste All-Ireland) in een uitverkocht Croke Park in Dublin. Met een geweldige vuurwerk en lichtshow in het stadium dat als heilige grond word beschouwd (eerste grond die door de organisatie gekocht was om de Gaelic sporten op te spelen, waar op Bloody Sunday in 1920 bloed vergoten is van spelers en toeschouwers door het engelse leger) en waar maar liefst 82,300 toeschouwers in passen, werd het jubileum gevierd. Ik heb hier een filmpje in twee delen van gevonden op internet:

Niet niets zo ik zo zeggen. En dan te bedenken dat Gaelic Football eigenlijk een relatief kleine en onbekende sport is. Maar niet in Ierland. Hieronder deel twee, spoel door naar 2:35 om een stuk te zien met het nummer ‘In the name of love’ van U2. Hier had ik best bij willen zijn.

We hebben deze wedstrijd thuis op de TV gezien en later in de herhaling nog eens met een deel van ons team in de Walkabout op het grote scherm, schitterende wedstrijd. Hopenlijk een bron van inspiratie voor onszelf voor dit weekend. Ook kwam ik nog een filmpje tegen van Mickey Harte, dit is de trainer van Tyrone die in zijn eerste jaar als manager/trainer de County naar de All-Ireland finale wist te brengen en te winnen. Een paar woorden van de wijze man zelf:

Ik heb mijn tas gepakt en ga zo nog even een lekker luchpaketje maken zodat ik niet van de honger omkom in de bus. We vertrekken vanmiddag om 13:30 met de bus naar Birmingham, waar we in een hostel inchecken en een rustige nach hopen te hebben. Morgen staan we om 7:45 om op tijd te ontbijten en ons klaar te maken voor een lange dag. We zitten in groep 1 met de volgende teams:

Group 1 / Erin go bragh 

1 STIRLING  (team uit schotland waar we het schijnbaar niet zo goed mee kunnen vinden, die we goed aan kunnen)
2 SHEFFIELD HALLAM (zeiden voor de wedstrijd van de competitie ‘go easy on us boys…’)
3 LINCOLN 
4 HUDDERSFIELD (Hebben we helemaal in de pan gehakt met meer dan 20 punten)
5 NEW YORK (ja echt, New York USA)
6 ASTON (kennen we niet)
7 TEESIDE (heel goed team waar we waarschijnlijk niet tegen op kunnen)

Als we hier eerste of tweede van worden (en dat kan met hard werken) dan gaan we door naar de halve finale en hopenlijk de finale op zondag. LET’S GO!

We hebben een heel aardige opstelling:

Giles en Colin zijn de full-forwards

Jan, Mike en Joe zijn de half-forwards

Narrel en Gavin zijn de midfielders

Ik, Matt en Paul zijn de half-backs

Jame en Peter zijn de full-backs

Ben is onze keeper.

Dit zegt jullie natuurlijk helemaal niets, maar ik vind het toch leuk om te typen.

Ik heb door dat de Nationals een week verschoven zijn wel nog tijd gehad om fatsoendelijke Gaelic Gloves te bestellen  op het internet voor mij en Jan. Dit wel heel erg fijn omdat ik tot nu toe heb gespeeld met (goedkope) rugby handschoentjes. Die zijn dun, de grip is er al gedeeltelijk vanafgesleten en ze beslaan de vingers niet (en dit is eigenlijk het belangrijkste). Ik heb nu professionele PFS Gloves, die speciaal voor Gaelic Football ontworpen zijn. Speciaal uit Ierland overgevlogen. Daar kan het dus al niet meer aan liggen. 

Ik heb er ontzettend zin in! De accu’s van de camera zijn helemaal opgeladen, dus verwacht na het weekend (en een toepasselijke rustperiode) een mooi verslag van hopenlijk veel successen voor ons team.

Lincoln Uni GFC!

The Laughing Buddha

We hadden na een tijdje krap te hebben gezeten met de huishoudpot goed opgelet en iedere week iets overgehouden. Van dat geld zijn we gisteren gezellig gaan uiteten bij the Laughing Buddha. Dat is een Chinese Toko waar ze heel goede kortingen geven als je een studentenkaart hebt, we hebben er gisteren voor 5.50 pp gegeten, lopend buffet dus. Soms ga je lekker uit eten naar een speciaal restaurantje waar je een lekker stuk vlees krijgt, maar soms ga je naar de toko waar je zo veel kunt eten als je wil. Zo’n dag was het gisteren dus. Hierboven een schets wat ik gisteren gegeten heb. Ziet er lekker uit, toch? Nadat Jan klaar was met zijn laatste stukje sushi (waar hij meer over gepraat heeft dan aan gegeten) zijn we doorgegaan naar de Tap & Spile. Dit is mijn favoriete pub, en we kunnen daar lekker darten. Ongelofelijk, maar Stefan heeft dit tweede Clarence Cottage Dart Tournament weer gewonnen. Petje af Stefan! Geweldige prestatie voor iemand die tot 4 uur in bed heeft gelegen en in principe van zijn bed via de douche naar de Chinees is gegaan na een avond ‘laat en zaat’ in de Engine Shed. Het was en erg gezellige avond.

En ten slotte de twee finalisten na afloop van een spannende finale.

Benchvice

Kumpste ‘m ophaole, of mot ich ‘m opsjikke?