Nr.5

Weer bijna vergeten… En eigenlijk ook net te laat, want het is na 12-en en dus technisch gezien de 26ste, maar daar doen we niet lastig over want ik ben nog wakker en het is voor mijn gevoel dus gewoon nog zondag de 25ste. Ik ben vanavond lekker opgeschoten met mijn typwerk over mijn dissertation, ik heb net nog 1599 woorden getikt. Morgen nog iets van 1000 hopenlijk en dan ben ik er tevreden mee. Ik heb wel een klein presentje verdiend. Voor de verandering niet netjes in een schoon/ gepoleerd glas maar gewoon ‘oet de flèsj’. Ook weer tijd om even terug te blikken natuurlijk. Afgelopen maand was een erg prettige. Het begon met lekker thuis ‘auwd op nuuj’ te vieren met vrienden, en daarna nog even genieten van alles dat is even achtergelaten heb voor mijn avonturen hier in Groot Britannie. De terugreis slaan we nu even over, want daar is al genoeg over gezegd, maar de terugkomst hier in Lincoln was ook wel fijn. Toch goed om weer in mijn tweede ‘thuis’ te zijn en mijn huisgenootjes en vrienden hier weer te zien, al heb ik het te druk gehad met leuke dingen om ze echt te missen. School is weer begonnen en de opdrachten vliegen ons weer om de oren, maar dat is niet erg want dat houd ons van de straat. Al moet ik zeggen dat afgelopen week niet de meest drukke was. Een groot deel van de studenten op mijn opleiding waren met school op reis naar New York, dus het was erg rustig, veel lessen waren uitgevallen. Maar nu is iedereen weer terug dus gaan we weer vol gas door. Nog een memorabel moment van de afgelopen maand was dat Jeroen nu ook een laptop heeft met webcam en Skype, en we daar al goed van genoten hebben, maar dat weten de lezers al. Ook nog even bijgekletst met Anouk en Kevin, die druk in de weer zijn met de voorbereiding van hun 6 maanden durende rondreis door Azië, erg spannend allemaal. (Even een slokje, niet vergeten te drinken natuurlijk…)

Over het algemeen mag ik zeggen dat ik gelukkig ben, en dat houd ik ook graag zo!

Ik wil wel ook nog even iedereen die een berichtje achtergelaten heeft heel erg bedanken, dit is iets waar ik heel erg van kan genieten. Dus ook als ik niet persoonljk gereageerd heb toch ontzettend bedankt! Ik schrijf graag, maar lees ook graag reakties. Weet ik weer dat ik het niet voor niets doe.

Nu ga ik nog even mijn ‘pilske’ opdrinken en dan lekker het bed in, want ook dat is iets waar ik erg van kan genieten…

Bedford

Vandaag de eerste wedstrijd na de vakantie gespeeld. Na een beetje onregelmatige trainingen afgelopen weken speelden we vandaag een ‘friendly’ tegen Bedford, het oude team van een van onze teamgenoten, Colin. We speelden drie maal 20 minuten. Bij een vriendschappelijke wedstrijd kun je gewoon afspreken wat je doet, en het doel van vandaag was voor ons om een beetje rond te wisselen met spelers op vreemde posities om een beetje uit te proberen wie waar graag speeld en wat hem goed ligt. Dit alles in de aanloop voor de Nationals, die we in het weekend van 7 en 8 Februarie gaan spelen.

De uitkomst voor ons team was neit zo gunstig, we hebben verloren met 2-12 tegen 1-6 (wat uitkomt op een verschil van 9 punten) en dat is best jammer. Maar persoonlijk heb ik een geweldige wedstrijd gespeeld vandaag. Ik heb alle drie de ‘helften’ op left-wing half-back gespeeld (en dat bevalt me heel goed) en ik merkte dat ik de hele wedstrijd qua fitness goed heb kunnen spelen. Ik kon af en toe mee rennen/ de open ruimte benutten en helemaal naar voren sprinten en dan na de aanval toch op tijd terug op mijn positie bij mijn tegenspeler staan. Dit was in het begin van het seizoen wel anders, maar Ik ben dus goed vooruit gegaan, en dat voelt erg fijn. Ik heb ook een aantal keer ballen opgevangen na en ‘break’ (als een keeper de bal uitschiet en het in het middenveld een beetje vechten om de vallende bal is), een paar keer een aantal tegenspelers mooi vorbij gespeeld, mooie passes op maat gegeven en het mooiste van alles: Ik heb zelfs twee maal gescoord! Twee maal tussen de palen en een derde maal uit een draai bijna nog een punt gepakt. Ik was dus eigenlijk goed voor een derde van de punten, en dat is voor een verdediger best wel een aardige persoonlijke score. Veel complimentjes gekregen van teamgenoten en zelfs van de trainer (die daar nooit echt mee strooid) dus dat geeft de burger moed! Wel heb ik (bijna traditiegetrouw) nog een beoorlijke tik op mijn neus gehad (gelukkig zonder opzet dit maal) en ben ik volle sprint op een behoorlijk athletisch gebouwde neger geklapt. Maar ja, ik leef nog. Het was een zeer bewogen wedstrijd waar we alemaal, ondanks het verlies, tevreden van weg zijn gelopen. Volgende week spelen we de laatste competitiewedstrijd tegen Sheffield, die de vorige keer was afgelast. Dan weten we ons uiteindelijke resultaat in de ‘league’ en kunnen we ons opmaken voor de Nationals, ik ben er klaar voor!

“And boys, what do you think of the match so far?” 

Ik maak me op voor een cross-field-pass, die ook nog heel mooi naar binnen draaide in de handen van Jan tuseen drie tegespelers in kwam. Opperste concentratie, dus een gek gezicht.

Niet bij te houden, die jongen. Dit was de tweede in een serie van drie verdedigers die ik wegspeelde opgevolgd door een fist-pass naar Mike, die er een punt uit wist te halen.

Op zich geen geweldige foto, maar wel een memorabel moment. Ik vier even snel met mezelf dat ik voor het eerst in een wedstrijd een punt scoor. De opgeheven rechterhand van de scheidsrechter bevestigd het terwijl de bal nog in de lucht hangt.

Na de wedstrijd en onze welverdiende maaltijd bij de Walkabout (hotdogs, unionrings en tortilliachips met dipsauzen) nog even met een drankje onderuit voetbalen kijken op het grote scherm. (v.l.n.r. Mike O’Keeffe, Paul MacMahon, Barry O’Brien (scheidsrechter), Colin ‘Dudley’ Donnelly, Jan Pruijser en Narrel ‘BBQ’ Rosemin)

Webcam

Het is niet te geloven, de technologie van vandaag. Zelfs armzalig kunstenaar Jeroen Wand heeft nu een splnternieuwe MacBook (Apple laptop) met webcam aangeschaft. Nu kunnen we heel eenvoudig contact houden, met beeld en geluid, over 454.28 kilometer afstand (zoek maar op) en dan helemaal gratis en zolang we willen. Dus geen torenhoge telefoonrekeningen meer, ge-wel-dig!

Voor diegenen die er nog niet bekend mee zijn, of het niet hebben, wij gebruiken hier het programma Skype voor, dat werk geweldig op PC’s en Apple computers. De website met deze (gratis) software vind je hier. Na het installeren en aanmelden moet je mij dan even opzoeken en toevoegen, maar dat wijst zich allemaal vanzelf. Het is natuurlijk wel zo handig als je een webcam (los of ingebouwd in je laptop) hebt en/ of een headset met microfoontje.

Als je skype al lang gebruikt, maar mij niet in je lijst heb staan weet je vast ook wat je daar aan kan doen. Bart Niël uit Lincoln zoeken!

Hopenlijk tot gauw!

53º13′48.95N” 0º31′39.74W”

Lincoln – Zitterd : 500.58 km

Lincoln – Eindhoven : 454.28 km

Lincoln – Amsterdam : 376.61 km

Lincoln – London : 193.81 km

Lincoln – Cardiff : 264.98 km

Lincoln – Swansea : 292.19 km

Lincoln – Manchester : 110.03 km

Lincoln – Liverpool : 164.17 km

Lincoln – Leeds : 92.97 km

Lincoln – Dublin : 381.65 km

Lincoln – Belfast : 385.32 km

Lincoln – Glasgow : 378.80 km

Lincoln – Edinburgh : 347.20 km

Fußball

Hier bij onze buren zijn ze al zolang we hier wonen aan het verbouwen, en ze hebben dan ook altijd een of twee grote containers buiten staan. Pieter en ik neuzen daar graag af en toe in rond. We hebben er al een naaimachine, wat houten planken en een aantal stoelen uit gehaald die nog helemaal in orde waren, lekker struinen. Maar het hoogtepunt was toch wel toen Pieter er op een ochtend een tafelvoetbalspel uitgehaald had. Even de schade opgemeten, alles gerepareerd (was niet heel veel) en er rubberen voetjes onder gezet (er zat geen onderstel meer bij) en we waren klaar. Pieter heeft inmiddels via internet echt tafelvoetbalballetjes besteld en binnen gekregen. We hoeven ons hier in de Clarence Cottage in ieder geval nooit te vervelen! Darts, tafeltennis en nu ook nog tafelvoetbal. We missen alleen nog maar een flipperkast, gewoon een kwestie van de containers in de gaten houden…

No bus today lads, we’re running.

Net onder de douche uit, heerlijk lang gedouched in onze past gerepareerde douche na een best heftige training. We zouden om 13:00 verzamelen voor de bibliotheek zoals altijd. Gisteren was de training afgezegd omdat we geen bus hadden om ons naar de trainingsvelden te vervoeren, maar vandaag was er wel training. Maar geen bus… “No bus today lads, we’re running” waren de verlossende woorden die ons allen het hoofd deed hangen. Met de grote sporttas ‘even een sprintje trekken’ naar de trainingsvelden dus. Gelukkig was ik niet de enige die dat niet echt met gemak kon, maar ja, waar je niet dood van gaat wordt je sterker van zullen we maar zeggen. We moeten hard aan de fitness gaan, want het seizoen is al bijna voorbij, we hebben over 3 weken ‘The Nationals’ en daarna is het gedaan. Dit zijn zeg maar de britse kampioenschappen. We spelen die dan in een weekend, 4 matches per dag, niet niets dus. Zaterdags de groepronde, en als we die overleven spelen we op zondag misschien wel de kwart/ halve finale en de grote finale. Met dit spektakel voor de boeg zijn de trainingen een beetje aangescherpt en hebben we nu vrijdag een extra training en nu zondag een oefenwedstrijd tegen Bedfield. Ik ben beniewd!

Formative Assesment Semester A

Door mijn geweldige ervaringen met het openbaar vervoer heb ik mijn presentatie op school gemist, maar dat was niet erg. Ik heb zo snel mogelijk iemand thuis een briefje laten typen en af laten geven op school, maar er was wel een mouw aan te passen gelukkig. Ik kon misschien vrijdags ertussen geschoven worden, maar dat werd lastig omdat dat al de drukste dag was. Uiteindelijk alles maar in orde gemaakt en gezorgd dat ik er vrijdagochtend met al mijn werk was. Dat moest zowiezo omdat ik ook werk had gedaan in tweetallen dat dat ook bij de ander bij de presentatie moest staan. Alles was in orde. Helaas was er geen plaats meer voor mij. Ik heb daarom met twee anderen mijn presentatie gisteren moeten doen.

Ik kan kort zijn (maar dat doe ik niet) het was heel erg goed! Ze houden een systeem aan waarbij 1 het hoogste is, maar eigenlijk ook meteen onhaalbaar. Dat is als de docenten zeg maar jaloers zijn en je een baan aanbieden. Dat hebben pas 3 mensen ooit gehaald. Daarna het be een 2.1, 2.2 of een 3. Een drie is slecht, dan moet je rap aan het werk om te zorgen dat je op de opleiding blijft. Een 2.2 is goed to heel erg goed (je kunt een low, medium en high 2.2 hebben) en een 2.1 is uitstekend.

Mij werd eerst gevraagd waar ik mezelf inschatte op die rangschikking, ik gokte op een middelmatige 2.2. Maar Mike was het daar niet mee eens, hij vond me een ‘very, very high 2.2′ Op het randje  2.1. Na afloop van het gesprek vroeg hij me wat ik er uiteindelijk van vond. Ik vertelde hem dat ik het een beetje vervelend vond dat ik net tegen een 2.1 zat en hem misschien wel had kunnen halen. Hij vertelde me dat een 2.2 voor mij een geweldige score was, en een 2.1 bijna onhaalbaar (dat hebben slechts 4 of 5 mensen van het tweede jaar gehaald bij deze ‘Formative Assesment’) was als je bedenkt dat ik dit pas 4 maanden doe, en alle Engelse studenten al een jaar en 4 maanden.

“Shit Bart, don’t worry. You can sleep well on this! I’d say you are better than 80% of all the students in the second year now, be proud boyo!”

Kijk, dat horen we graag!

Stansted

Nou, de terugreis dan… Thuis afscheid genomen, met de auto met mam naar ‘de sjtaase’ om de trein naar Eindhoven te pakken. Niet vergeten een kaartje te kopen want een OV kaart heb ik nu niet meer, en hopen dat de treinen überhaupt rijden. De NS was gelukkig niet zo onder de indruk van het witte pak geweest als ik dus de trein die reed gewoon, en zelfs op tijd. Net gehaal, wel moeten rennen, maar zo hoort dat. In Eindhoven stond Stan al in de hal op me te wachten en Jeroen kwam er snel genoeg ook aan, zij wonen in Eindhoven. Toen hebben we in een bus naar het vliegveld even onze oud en nieuw vieringen doorgesproken en zijn we op het vliegveld wat gaan eten. Na een serie ‘tips’ van een mederwerker aldaar hebben we de maaltijd (friet met een behorlijke burger voor een behoorlijke prijs) naar binnen gewerkt en nog even wat foto’s uitgewisseld. Erg tof om mijn uitstapje weg van Lincoln met hun te beginnen en ook nog te eindigen.

En toen, een uur vertraging. Daardoor heb ik in Engeland op Stansted Airport de laatste trein gemist die ik geboekt had naar Lincoln. Die nacht heb ik op het vliegveld doorgebracht en dat klinkt spannender dat het is kan ik je beloven. Ik had op een gegeven moment een grote rode stoel gekaapt met stopcontacten voor de telefoon op te laden/ laptop aan te hangen. Daar zijn er 4 van in de hele terminal, dus je snapt dat ik niet naar de wc ben kunnen gaan, want dan was ik mijn plekje kwijt. Gelukkig geen nood gehad. ’s Morgens de eerste trein terug naar Lincoln. Gelukkig bij een aardige conducteur het zo weten te regellen dat ik met mijn dure kaartje van de dag ervoor gewoon mocht reizen. Ik had ook geluk omdat ik een aansluiting had met maar een keer overstappen, en dat is hier vrij speciaal.

Bie die keer overstappen ging het weer mis. Ik volgde mijn trein op het electronische mededelingenbord stapje voor stapje omhoog gaan, en in tegenstelling tot andere treinen stonde er niet ‘delayed’ maar ‘on time’ achter. Mooi, dacht ik. Toen ik pas een stapje verwijderd was van de bovenste op het bord, viel mijn trein gewoon weg/ van de kaart/ verdwenen. Maar er zouden snel bussen komen, ook goed, dacht ik. Buiten het station een uur gewacht, want die bus ging ik dus niet missen. Ik heb hem niet gemist, want hij is nooit gekomen. Toen maar gewoon met bevroren tenen in de eerstvolgende trein naar Lincoln gegaan. Deze was niet echt high-tech. Het was er even koud als buiten. Maar goed, ik was ten minste ‘en route’…

Op een gegeven moment kwam de Cathedraal in zicht, en daar werd ik wel even warm van (beeldspraak, mijn tenen waren toen zo ongeveer dood). Met een grote glimlach de trein uit gestapt en met een zelfverzekerde tred naar de poortjes om van het station in Lincoln af te gaan en naar huis te huppelen. Jammer de pammer. Ik had een kaartje van de dag ervoor en daarmee gaan die poortjes naar de vrijheid van het openbaar vervoer niet open. Ik werd naar een loket begeleid waar me verteld werd dat ik een nieuw kaartje moest kopen…

HA! Dat gaat dus niet gebeuren hè! Ik ben niet gauw geirriteerd vind ik zelf altijd, maar op dat moment zat het me allemaal iets te zeer tegen en dat heeft de arme loketmedewerker mogen ervaren. Ik heb hem eerst laten weten dat het niets persoonlijks was en ik heel goed begrijp dat hij ook maar zijn werk doet, en daarna heb ik hem gevraagt of hij als kind niet een paar keer is laten vallen op de keukenvloer. Ik ga toch niet na de reis door de hel, als ik voor de hemelpoort sta een nieuw kaartje kopen! Na een tijdje had hij in de gaten dat ik echt niet met hem meeging en misschien heeft hij zelfs geloofd dat ik met mijn 50 kilo zware tas echt over die poortjes kon springen, maar hij gaf mee. Hij kon me wel matsen zei hij, dan hoefde ik alleen een kaartje te kopen van het laatste station tot Lincoln, dat was dan 2.50 pond. Ik heb nog even getwijfeld, want ik vond het echt ‘van de ratten besnuffeld’ maar ik heb maar een stapje teruggegaan en de arme loketmedewerken (die volgens mij in zijn eigen tijd graag naar het voetballen gaat, maar niet voor de wedstreid zeg maar) bedankt voor zijn medewerking, hij opgelucht en ik voor 2.50 van Stansted naar Lincoln. Allebei gelukkig.

Engelsen…

Snow

Voor dat terug ging was ik nog even een avondje op het HK op bezoek gegaan. Nog een keertje met vuur spelen en kijken hoe ver de Pivokeet al af was. Vuur spelen was erg leuk, en de keet ziet er voor zover die af is geweldig uit! Je ziet heel goed wie zijn sporen daar al achtergelaten heeft. Ger heeft enorm zijn best gedaan om alle electriciteit in orde te maken, en dat is ‘m geweldig goed gelukt. Er zitten zelfs hoofrequente TL-buizen in (die niet knipperen maar meteen aangaan als een gewoone spaarlamp) en het schakelwerk is dik in orde. Max heeft een bom aan audioapparatuur weten te regelen, en de bar waar Laurens, Sebas en ik avonden aan gepoetst, klust, schuurd en geverfd hebben ziet er erg strak uit. Het mooiste vond ik toch nog het Pivovarska bordje (uit Chesky Krumlov, Tjechië) dat als je goed kijkt omgeklapt kan worden en als steun voor een beamer kan dienen. Laurens wist me nog te vertellen dat de nieuwe pc voor de muziek ook dvd’s kan afspelen en er binnenkort ook vast kabel werk komt te liggen, helemaal te gek! Nou hopen dat het water snel gelegd kan worden zodat de tap ook zijn werk kan gaan doen. Ik vond het echt vervelend dat ik terug moest hierheen omdat ik al meteen jeukende handjes kreeg. Klasse, echt een dik vet compliment voor de werkers!

Toen ik rond 6 of 7 uur in de ochtend het HK uitliep zagen we dat het gesneeuw had, overal lag opeens 12cm wit. Ik ben alleen naar huis gefietst en lekker naar bed gegaan. De ochtend ernaa bleek, toen ik op mijn camera keek, dat ik die avond toch wel erg onder de indruk moet zijn geweest van al die sneeuw wat ik had er maar liefst 115 foto’s van gemaakt op de terugweg. Hier onder een paar van de niet mislukte foto’s.

Je kunt de route van Scouting naar huis misschien een beetje volgen (en dan zie je dat ik zeker niet de snelste route heb genomen, ik denk dat ik bij Kleikamp heb besloten een rondje markt/ gats terug te doen). Deze serie sluit ik af met een foto van het uitzicht vanaf mijn kamertje op Overhoven 42.

Oetruipingszitting

Ik had van Jos van het Mènke twee vrijkaarten gekregen voor de Oetruipingszitting, en daar ben ik met  mam en oma heengegaan. Ik had nog even contact met een vriendin van hier in Lincoln via MSN, en die kon maar niet geloven dat ik gewoon ‘op jats’ ging met mam en oma, en dat we dan samen ook best wel een ‘pilske’ zouden drinken. Cultuurverschil misschien. Het was een mooie show in de vorm van een afwisseling van circusacts en optredens van verenigingen uit Zitterd. Ook leuk om weer eens in een grote circustent te zijn en olifanten, zebra’s en lama’s te zien en zo. Ik heb een filmpje gemaakt van een geweldige act van een acrobatenduo in een soort van dubbel muizenrad dat om een eigen as draaid, kijk maar gewoon. Het was ech heel erg mooi om live te zien.