Het is nu Dinsdag 16 December 2008, 10:12. Iedereen heeft net afscheid van me genomen, en ik heb het paleis nu voor me alleen. Heerlijk! Of toch niet… Ik heb net rustig mogen aanzien hoe iedereen zich aan het haasten was om snel snel de laatste dingetjes bij elkaar te rapen en in te pakken. En nu zijn ze weg. We hebben gisteren een hele gezellige laatste avond met elkaar gehad in de vorm van een Dart Tournooi. We waren laatst met een stel meiden van mijn klas naar een pub geweest die erg gezellig moest zijn. ‘You’ll like it Bart, it’s like an old-man’s pub…’ Maar dat was ook zo, meteen al gunstig gestemd toen we bij binnenkomst oude blues hoorden (wel erg zacht) en foto’s van oa John Lee Hooker op zagen hangen. Toen kregen Ruud en ik het idee om hier maar eens te komen darten, en zo gezegt zo gedaan. Gisteren dus.
Ik had natuurlijk even een mooi schema opgesteld en lootjes gemaakt om alles zo eerlijk mogelijk te laten verlopen. We waren met een oneven getal (Annelies ging niet mee, helaas) dus eerst iedereen twee potjes 301, dubbel uit, om iemand af te laten vallen (helaas, Jan was de pineut). Daarna een ronde van 501 voor de overgebleven vier spelers. Halve finale’s cricket, en de grande finale tactics.
Het is niet te geloven maar ik heb in de voorronde een potje gewonnen, dat betekend dus dat ik dubbel uit gegooid had! Ik had in de voorronde van Jan gewonnen (die trouwens wel erg goed aan het gooien was) en van Stefan verloren, maar ik was door. De volgende ronde had ik weer verloren van Stefan (maar daar hoef ik me achteraf niet voor te schamen, want hij heeft gewonnen) met 501, dubbel uitgooien. Maar ik had dit natuurlijk zien aankomen en een ontsnappingsclausule ingebouwd zodat een speler die het eerste potje verliest nog steeds kan winnen door de winnaar van de winnaars en de winnaar van de verliezers tegen elkaar in de finale te zetten (ik weet niet of ik dit nu duidelijk uitleg, maar zo belangrijk is het niet).
Hierna speelde ik dus tegen de andere verliezer van de tweede ronde, Ruud. Hij is in de regel beter dan mij, en smeet dan ook als een gek dubbels en trippels (we speelden dus cricket) en was binnen no time aan het ‘bullen’. Dit is misschien wel de spannendste pot Darts die ik ooit gepseeld heb, tegen een tegenstander die zwaar favouriet was, en me helemaal van de baan smeet. MAAAAAARRRRR…. (die voelden jullie misschien al aankomen) deze jongen liet zich niet gek maken, ik had me afgesloten van alle geluiden om me heen (op Pieter na, die gaf me goede feedback en tips) en door oude rituelen van de indianen mijn bloeddruk verlaagd en hartslag vertraagd zodat alles in slow-motion ging. En rustig liep ik in op Ruud. Uiteindelijk had ik maar een pijl nodig om de laatste Bull te gooien en daarmee als ware underdog de show te stelen. YEEEHAAAH! Wat was dat lekker, zeg! Maar Ruud, als je dit leest, je hebt me de spannendste partij gegeven die ik ooit gespeeld heb, mijn dank is groot.
En om kort te zijn, de finale heb ik (weer) van Stefan verloren, ik denk dat alle spanning van de halve finale me parten heeft gespeeld. En ik wil nog wel even een heroisch beeld schetsen van Stefan om mijn nederlaag een beetje te relativeren. Die jongen had in een potje tegen Pieter alleen de bull nog helemaal open staan, en smeet zonder ook maar een spier te vertrekken twee pijlen in de bull en de laatste in de bull’s eye. Hij heeft verdient gewonnen.
Pieter, mijn doordeweekse dartpartner en mentale coach op dit tournooi.
Ruud en Jan, de jongens van de telkamer.
Jan die zijn pijlen uit het bord haald na een schitterende worp.
Opperste concentratie… (die 20 wil maar niet lukken)
De grote kampioen van gisteravond H.A.Stefan van Zoggel.
De finalisten van het eerste Clarence Cottage Dart Tournament.
