O’Neills Lagan Poloshirt

De O’Neills Poloshirts zijn vandaag binnen gekomen, en omdat ik het nieuwe logo voor de club ontworpen heb (want we kregen deze shirts door de Walkabout gesponsort, en de Universiteit duld geen pub’s, clubs of cafè’s als sponsor naast het Universiteit’s logo op kleding) kreeg ik de eerste, voor niets! En Paul heeft me uitgelegd dat deze shirt’s echt top-of-the-line zijn. O’Neills is namelijk HET merk in Gaelic spullen (Gaelic Football en Hurling zijn de twee grootste sporten in Ierland en vallen beide onder de GAA, de Gaelic Athletic Association). “These shirts are the best quality Gaelic garment you can get! And they’re actually made in Ireland and not by poor children in thailand or some shite…” Check hier de website van O’Neills.

This is the nuts! Dat zeggen ze hier namelijk…

nr.2

Het was vandaag weer de 25ste en dat betekend dat ik mezelf mag verwennen met een flesje Alfa uit de advendt-krat van Jeroen en Stan. Misschien heb ik dit al uitgelegd, maar ik heb een krat met 24 flesjes Alfa Pils uit Limburg meegekregen van mijn twee beste vrienden, waarvan ik dus twee jaar lang een flesje per maand mag drinken. Dat doe ik dan altijd op de 25ste, zodat ik er ook een op mijn verjaardag in Mei kan openen.

Nummer twee al, dat betekend dat onder het genot van het ‘pilske’ even kon nadenken over het feit dat ik hier al weer bijna twee maanden zit. Toch wel al lang. Sterker nog, zo lang ben ik nog nooit van huis geweest. Dus dat is toch wel een beetje speciaal. En ik merk toch ook wel dat ik dingen van thuis begin te missen. Gelukkig woon ik hier heel goed, en met hele toffe mensen, maar het zijn toch niet de vrienden en familie die ik al jaren ken. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee je af kan spreken met vrienden, en vaak heel snel daarna iets leuk kan gaan doen. Tsja, dat is hier niet. Maar gelukkig wel nog een koude Alfa, dus zo erg heb ik het eigenlijk helemaal niet.

Gezondheid Stan.

Gezondheid Jeroen.

Hinges and bicycles

Gisteren een beetje een donkere dag geweest. ’s Morgens voor dat we naar school gingen een beetje liggen stoeien met Pieter, waarbij het onderste van de drie scharnieren van mijn deur eruit lag. Muf hout en metaalmoeheid. En toen ging mijn deur niet meer dicht. Maar snel naar school en daarna verder kijken.

Na school nog een goed gekeken en de Lighthouse gebeld (dat is mijn huisbaas zeg maar). De telefoniste die ik aan de lijn kreeg was volgens mij met het verkeerde been uit bed gestapt. Een beetje ruzie gemaakt over de telefoon en uiteindelijk erachter gekomen dat ik het maar lekker zelf ging repareren en zo de kosten van een reparateur kon sparen. Oude schroeven eruit, nieuwe erin, zo gepiept. Alleen voor ik alles goed vast zet nog even checken of de deur nu wel goed dichtvalt…

Klik!

En dat deed hij, met mijn sleutels nog in mijn kamer viel hij perfect in het slot. Kon ik weer met de Lighthouse bellen en ja hoor, ik kreeg dezelfde telefoniste aan de lijn. Nog een keer ruzie gemaakt maar uiteindelijk kon ik op het kantoor even de sleutels komen lenen om mijn eigen sleutels uit mijn kamer te halen en dan de rest weer terug naar het kantoor te brengen. En daarvoor mocht ik even de fiets van Annelies lenen. Toch wel spannend, de eerste keer op de weg in Engeland. Een bijna-dood-geschrokken oma’tje en zelf 13 bijna-dood-ervaringen verder had ik het toch weten te regelen. Pff, en dan het ’s avonds nog de ontgroening van het Gaelic Team…

Zwarte Bonen

Ik was vandaag, zoals iedere maandag, Chef du Jour. Op het menu stond: Rijst met zwarte bonen en beef in port met Cantonese saus met verse paprika, lenteui en zoete maïs. Ik vroeg voor de foto of iedereen even net alsof hij het niet lekker vond wilde doen. Maar zoals je ziet kunnen ze allemaal niet liegen. Trouwens, credits voor de port gaan uit naar de pa van Pieter, want hij had die voor ons achter gelaten, nice!

Lincoln Ink.

We hebben besloten dat we een get-to-know-us feestje gaan geven om een beetje bekender met de engelse studenten in het tweede jaar van onze opleiding te raken. Ik houd normaal niet zo van thema feetjes, maar een paar dagen geleden viel me een geweldig thema in toen ik op de wc zat. We kijken hier vaak naar een tv-programma genaamd ‘Miami Ink’, dit is een soort van reality programma over het reilen en zeilen in een tattoo shop in Miamy. Dit programma is in Nederland en in Engeland erg populair. Dus, dacht ik, waarom geen ‘Lincoln Ink’? We zullen een paar prijsjes weggeven voor de mooiste, de grappigste en meest orginele home-made tattoo en hopen natuurlijk dat iedereen thuis vantevoren met de fineliners aan de slag gaat! Vandaag hebben we een fotoreportage geschoten van ons in Miami Ink Style voor on huisje en na gezamelijk overleg hebben we de beste uitgekozen. Iedereen is vandaag hard aan het photoshoppen geslagen om zichzelf voor de poster/ uitnodiging van mooie tattoos te voorzien. Zie hier het resultaat:

Godfather op de Playstation2

Veur Stefan.

7.5%

Voor Nadine, Niels, Anke en Fransje. Ik zou zeggen, kom gauw op bezoek!

Nootmuskaat

Ik heb net heerlijk gegeten, en Ruud (de Chèf du Jour op zaterdag) belooft dat ik er iets over zou schrijven. We hebben gegeten: Een stukje kip krokant, in de pan i.p.v. de oven, met wat verse kruiden van de familie Pruijser (de ouders van Jan zijn nu op bezoek, en heben op verzoek van Jan en mij een paar kruidenplantjes meegenomen, heerlijk!) Hash-browns, soort van kleine Reibkuchen die hier heel erg gangbaar zijn bij iedere maaltijd en niets met verdovende middelen te maken hebben. En een portie snijbontjes, voorgesneden en wel, gekookt in water, en door ondergetekende gekruid met zout en nootmuskaat en op het bord gegarneerd met een beetje boter. Het nadeel van zo’n heerlijke maaltijd is dat hij zo op is, en er dus geen foto’s van gemaakt zijn. Ik hoop dat ik het gerecht van vandaag met mijn middelmatige vocabulaire recht heb kunnen doen. Het was genieten!

Crit

Afgelopen donderdag heb ik mijn eerste ‘crit’ oftelwel beoordeling gekregen. Voor dienenen die opletten; donderdag heb ik inderdaad normaal geen les maar deze week was de les van vrijdag een dag verschoven wat voor Annelies, Stefan en mij betekende dat we een lang weekend hadden. Heel erg lekker! Ik heb het over het vak ‘Applied Professional Practice’. Deze lessen komen het dichtste bij het echte werk, dus het maken van advertenties en reclames in de practijk. Dit vak is een van de twee waar we het meeste leren en die dus voor ons ook het interessantste en leukste zijn. Het andere is ‘Design for Advertising’, daar bespreken we vooral de theorie achter advertising, erg tof.

We hebben nu een project gedaan voor Nokia N-Gage (een imitatie-klant, dus geen echte klanten zoals we gewend waren in het laatste jaar SintLucas). Dit is een nieuwe Gaming-Service voor de nieuwste mobiele telefoons van Nokia die spelletjes leveren die echt op compterspelletjes lijken, en niet op een heel erg slap aftreksel ervan. We moesten voor deze opdracht 3 verschillende ‘environmentals’ maken. Dat wil zeggen ruimtelijke (eventueel interactieve) reclame, dus geen advertentie in een blad, een poster of een billboard. Ook wel bekend al guerilla-advertising. Ik heb voor dit project samengewerkd met Maria Vyukhina, een Russische met een Amerikaans accent in Engeland. Dit hebben we bedacht:

Een schildering op de weg (gebaseerd op een racespel genaamd ‘Asphalt 3, Street Rules’)

Stickers met quizvragen in de binnenstad geplakt op plaatsen waar mensen moeten wachten, zoals bushaltes, wachtkamers en liften (gebaseerd op het spel ‘Brain Challenge’)

Een Sudoku-Koffie-Kop-En-Schotel (gebaseerd op een sudoku spel).

Deze crit kregen we van de docent van dit vak, die tevens onze mentor is, Mike Belton. hij is een erg fijne leraar, die geweldig veel ervaring heeft (hij heeft onderandere gewerkt bij Saatchi & Saatchi, dit is een van de top-10 Advertising Agencies wereldwijd) en bovendien heel fijn les geeft (hieronder in de grijs gestreepte trui). En om een lang verhaal kort te houden en te beeindigen, hij vond het ‘good work’ en een ‘jolly good show, mates’. Hieronder nog twee foto’s van de presentaties van Stefan en Sophie, en Annelies en Amy, mijn twee Nederlandse huis-/ klasgenoten en hun projectpartners.

Update

Nadat ik alles nog een keer heb doorgezocht hier op mijn kamer, ben ik toch maar aangifte gaan doen van mijn verloren (of gezakkenrolde) beurs. Ik heb inmiddels een nieuwe schoolpas en een nieuwe bankpas, die ik gelukkig zonder bewijs van identificatie of verbonden kosten heb kunnen aanvragen. Maar nu mij ID kaart nog. Ik kan nu het land niet uit, en de clubs niet in…

Ik ben afgelopen donderdag naar het politiebureau gehinkeld. ‘Gehinkeld?’ Ja, gehinkeld, want ik heb mijn kleine teentje gebroken op de training omdat een teamgenoot in een duel om de bal per ongeluk precies met zijn stalen nop op de kleine teen van mijn rechter voet gesprongen is. Ik heb daar aangifte gedaan en een document gekregen dat ik nodig heb om bij een Nederlandse ambassade of consulaat een nieuw ID bewijs aan te vragen. Ik heb dit document ingescand en samen met een oude scan van de verloren ID kaart (ik ben ooit zo slim geweest om dit document in te scannen, en daar ben ik nu wel blij om) en een mooi verhaal naar de nederlandse ambassade in Hull gemaild. Naar alle waarschijnlijkheid moet ik uiteindelijk daar een nieuwe pas gaan halen. Ik wacht nu gespannen op bericht vanuit Hull.